آنگاه که زن رهبری می کند...

اگر لحظه‌یِ شهادتِ حسین (ع)، پایانِ جهادِ مسلحانه بود، آنگاه شامِ غریبان و مسیرِ اسارت، آغازِ جهادی از جنسِ دیگر شد؛ جهادی به وسعتِ تاریخ، با ابزاری از جنسِ صبر و کلام. و در این میدانِ جدید، زینب، نه تنها شاهد، که کانونِ روایت و محورِ حرکت بود.

ابعادِ این رسالت، ژرف و گسترده است. تنها بارِ سنگینِ اندوهِ از دست دادنِ عزیزترین‌ها کافی بود تا هر کوهی فرو ریزد، اما او در این اقیانوسِ غم، لنگرگاهِ آرامشِ دیگران بود. او باید همزمان، سوگوارِ برادر باشد، پناهِ خواهران، مرهمِ کودکانِ یتیم، و تکیه‌گاهِ امامِ بیمار (ع). اینجاست که معنایِ “رهبریِ قافله‌یِ صبر” عیان می‌شود. رهبریِ نه بر لشکرِ پیروز، که بر کاروانی زخم‌خورده، در چنگالِ ستم.

مسئولیتِ او، فراتر از مراقبتِ جسمانی بود. او حریمِ هشتاد جانِ پریشان بود. نگاهِ نگرانِ دخترکان، اضطرابِ زنانِ داغدار، همگی در چشمانِ او بازتاب می‌یافت و او با هر اشاره، با هر کلام، با هر لبخندِ تلخ، به آن‌ها قوتِ قلب می‌بخشید. او، خود در اوجِ تلاطم، باید نمادِ آرامش و صلابت می‌بود. این، همان پارادوکسِ عمیقِ زنانه است: تحملِ بارِ سنگینِ عاطفه و غم درونی، و نمایشِ قدرت و ایستادگی در برابرِ دیدگانِ بیرونی.

و اما، شمشیرِ کلامِ زینب. دربارِ یزید و ابن زیاد، تنها عرصه‌یِ نمایشِ قدرتِ ظاهریِ دشمن نبود، عرصه‌یِ امتحانِ نهاییِ پیامِ عاشورا بود. آنجا که قرار بود خونِ خدا پایمال شود، این کلامِ نافذِ زینب بود که آذرخشِ حقیقت را بر سرِ کاخِ ظلم فرود آورد. او نگذاشت روایتِ کربلا تحریف شود. او با هر جمله، پرده از چهره‌یِ پلیدِ امویان برداشت و رسوایی را برایشان به ارمغان آورد. خطبه‌هایِ او، نه تنها گزارشِ واقعه، که تحلیلِ عمیقِ ریشه‌ها، افشایِ چهره‌یِ نفاق و تبیینِ جایگاهِ حق بود.

زینب، در این مسیر، تنها یک بازمانده نبود؛ او ادامه‌دهنده‌یِ راه، شارحِ نهضت و حافظِ خونِ شهیدان بود. او نشان داد که شهادت، پایانِ ماجرا نیست، آغازِ روایتی است که باید سینه‌به‌سینه منتقل شود. او بود که تضمین کرد پیامِ عاشورا، در پستویِ تاریخ گم نخواهد شد. او، با تمامِ وجود، کرامتِ انسانیِ پایمال شده را فریاد زد و شأنِ اهل بیت (ع) را در اوجِ اسارت حفظ کرد.

آری، ابعادِ رسالتِ زینب، تنها در عاشورایِ سالِ ۶۱ هجری محدود نمی‌شود. این رسالت، تا ابدیت ادامه دارد؛ رسالتِ تبیینِ حقیقت، رسالتِ مقاومت در برابرِ ظلم، و رسالتِ حفظِ حریمِ کرامت. و اینها، تنها بخشی از عظمتِ بی‌کرانِ بانویی است که بعد از عاشورا، بارِ تمامِ تاریخ را بر دوش کشید.