و باز ای همراز همیشگی ام تو را می‌خوانم...

و باز ای همراز همیشگی ام تو را می‌خوانم...

تو را که هرگز از من غافل نبودی و نیستی و نخواهی بود...

حال آنکه من هماره از تو غافل بوده ام...

در اوج نیاز آیات آرامش‌بخشت را از در و دیوار بر دلم می‌خوانی...

نیازم را نخواسته، می‌دانی...

حرف دلم را نگفته می‌خوانی...

درد جانم را درمان می‌کنی...

خدای مهربانم... یگانه ی بی‌همتا

تو فرمودی.... وَاللّهُ جَعَلَ لَکُم مِّن بُیُوتِکُمْ سَکَنًا

و چه آرامشی دارد... خانه‌ای که صاحبش تو باشی...

 



با چون تو خدایی، چه جای ناآرامی است؟!

و من چون کوچکم...

گاه چه بی‌صبر می‌شوم... مرا ببخش...

با اینکه هر بار دست نوازشگرت را حس می‌کنم...

گرمای محبتت را می‌چشم...

می‌بینی، باز هم چه بچه گانه بی صبری می‌کنم؟!

خدایا قلبم را به نور خود، روشن و به یاد خود آرام کن...

که در برابر هیچ طوفانی نلرزد

و در برابر هیچ لرزه ای نلغزد

خدایا توفیق انس بیشتر با خود را عنایت فرما
آمین یا رب العالمین