سوکوکو p18

شاید چند وقت نباشم امتحان میان ترم دارم
____________سوکوکو p18__________

ویو دازای
دیگر نمی تونستم تحمل کنم قلبم از میشه تند تر می زنه این هوا خیلی گرمه چویا خیلی بی یهویی بهم گفت
چویا: نکنه تب کردی آخه لپات عین توت فرنگی های روی شیرینی شده
یک لحظه حس کردم هرچی گرما بود به گونه هام وارد شد می تونستم متوجه شم که قرمز تر از پیشم متوجه نمی شم که چرا هر وقت اون و می بینم این اتفاق میوفته فقط باید یک جوری از این بحث فرار کنم پس روبه چویا گفتم
دازای: نه خیر .... فقط اینجا... اینجا یکم گرمه من زود میرم اتاق چون......چون خیلی خسته ام
و بعد جعبه شیرینی و دادم دست چویا دویدم سمت اتاق در اتاق و بستم و رفتم داخل و صورتم و کردم توی بالش و توی بالش داد زدم واقعا چرا هر وقت اون هویج و می بینم گرمم میشه و ضربان قلبم تند تند می تپه نکنه یک مریضی خاصی داره که وقتی یکی کنارش باشه این اتفاق برای اون بیوفته خیلی خطرناک به نظر میرسه ( نویسنده: اوسکول ذهنم: این اوسکول و رد کرده) ولی من نمی تونم اینجوری ادامه بدم وقتی می بینمش اون چشم هاش...اون ها.....خیلی زیبا هستند وای دازای چی میگی اون فقط یک هویج بدبخته که خودت گولش زدی تا بیاد به مافیا اصلا مگه چشم هاش چی هست فقط خیلی زیبا هست و مثل اقیانوس هستند و .... ای وای دوباره چرت و پرت گفتم چرا از ذهنم بیرون نمیره فهمیدم میرم پیش موری سان با اون حرف بزنم بلاخره اون یک زمانی دکتر بوده دیگه

ویو چویا
وا چش شد چرا فرار کرد و رفت ولی اشکال نداره من این شیرینی ها را می خورم همچین هم مهم نیست که چرا رفته شاید یک روش دیگه برای خودکشی به ذهنش رسیده(نویسنده: آره یک روش خودکشی با تو👍🏻) بزار برم پیش بقیه که از این شیرینی ها به اون ها هم بدم بهتره اول بدمش به موری سان و الیس چان اون دو تا به نظر خیلی شیرینی دوست دارند

ویو نویسنده
اول از همه دازای به سمت اتاق موری سان شد و بدون در زدن دوید داخل اتاق و نشست روبه روی موری سان موری سان هم که در حالی که الیس چان روی پاش بود داشت بهش کیک می داد بعد از ورود ناگهانی دازای با تعجب بهش نگاه کرد تا وقتی که بلاخره دازای دهن باز کرد و گفت
دازای: موری سان من یک مشکل بزرگ دارم
موری سان جدی به دازای نگاه کرد و گفت
موری سان : دازای کون چی شده؟
دازای: فکر کنم چویا یک مریضی داره
موری سان: چه مریضی ای دازای کون؟؟!
دازای: وقتی کنارشم گرمم می شه نگاهش که می کنم گونه هام سرخ می شه ضربان قلبم تند میشه
موری سان که همینجوری با تعجب به دازای نگاه کرد و بعد یکدفعه شروع کرد به خندیدن و دازای هم که نمی دونست چه واکنشی باید نشون بده همینجوری نگاهش می کرد
 موری سان: نه(تک خنده) ببین دازای اینطوری نیست
موری سان می خواست حرفش و ادامه بده که صدای در زدن اومد موری سان گفت
موری سان: می تونی بیاید داخل
در که باز شد چویا با یک جعبه وارد اتاق شد
_________اتمام پارت 18_________
امیدوارم خوشتون اومده باشه اگر خوشت اومده لایک کن
شاید خیلی دیر پارت بدم امتحان میان ترم هام شروع شده