مفهوم افشاگری

1-1. مفهوم افشاگری

عده‌ای افشاگری را افشای یک فعالیت غیرقانونی یا نامشروع توسط یکی از اعضای (حاضر یا پیشین) محل کار یا مراجعۀ خویش به اشخاص یا سازمان‌هایی که ممکن است بتوانند بر آن فعالیت اثر بگذارند، تعریف کرده‌اند (Ames, D. & Seifert, D. L. & Rich, J, 2015: 150). در این تعریف فردی به نام هینک که به بحث افشاگری در سازمان پرداخته است، نظریه‌ای را تحت عنوان نظریۀ صدای سازمان مطرح کرده که در آن بیان شده است، افشاگر کسی است که باید تخلف را در سازمان با صدای بلند بیان کند تا توجه اذهان را به خطای رخ داده معطوف کند و اگر سازمان موضوع فساد را بدون ادای مخالفت تنها ترک کند، افشاگری نیست (Henik, 2008: 36). بنابراین افشاگری به معنای در بوق کردن خطاها و عملکردهای نادرست در محیط کار و در نتیجه، ایفای نقشی همانند داور مسابقه است که به محض مشاهدۀ خطا با دمیدن در سوتش بازی را متوقف می‌کند (Bellaby, 2018: 80). سوت زدن عمومی‌ترین شکل ممکن از فراخوان عمومی و مطلع ساختن افراد از وقوع انجام عمل خلاف است و هدف یک سوت زن، جلوگیری از آسیب رسیدن بیش ازحد به سازمان و جامعه است (Chen, 2018: 1732). نتیجه اینکه افشاگر یا سوت‌زن به کسی گفته می‌شود که افکار عمومی یا مقامات صلاحیت‌دار را از وجود فرد یا افراد نادرست کار یا فعالیت‌های نادرستکارانه در بخش دولتی، عمومی، یا خصوصی آگاه می‌کند. چراکه همان طور که گفته شد افشاگری در حقیقت آگاه‌سازی عمومی به رفتارهای غیراخلاقی، غیرقانونی، فساد، سوءرفتار و از این دست موارد است