سهراب سپهری

سهراب سپهری
آری ... تا شقایق هست ،
زندگی باید کرد ...
در دل من چیزی است ،
مثل یک بیشه نور ، مثل خواب دم صبح !
و چنان بی‌تابم ، که دلم می‌خواهد ،
بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر کوه ...
دورها آوایی است ، که مرا می‌خواند ... !