-بابابزرگ ! اینجا که ما هستیم ایران‌است؟

-بابابزرگ ! اینجا که ما هستیم ایران‌است؟
زهرای من!اینجا بهشت و باغ‌رضوان‌است

_ بابا بزرگ از مادرم بشری ،خبر داری...؟
زهرای من او خادم‌ِصحن‌خراسان‌است

_ آخر چه‌داری در همین‌مشتِ‌گره کرده؟
در مشت من‌خاک‌وطن! خاک‌شهیدانَست

_پس‌کو عصایت؟چفیه ات؟ انگشترِ دستت
در دفتر کارم... در آن آوارِ تهران است

_ این‌دختران‌را میشناسی؟کوله‌بر دوشند
این‌کوله‌های‌صورتی،رنگِ‌دبستان است

_ این‌دخترکهای بهشتی را چرا کُشتند؟
از ظلمِ‌فرعونها نگو که سینه،سوزان‌است

_همبازیِ‌اصغر شده‌این‌طفل!نامش‌چیست؟
طفلِ‌سه‌روزه،مجتبای‌جنگِ رمْضان است

_ بابا بزرگ!‌ آن‌زن، چرا بیتاب‌و غمگین‌است؟
او حضرت زهراست! فکرِ شیرخواران است

_ گفتی به دنیا باز می گردیم، یعنی چه؟
_ یعنی‌که رجعت، بازگشتِ اهل ایمان است

_ آن پیرمردِ فارسی هم آشنای ماست ؟
آری عزیزم او همان آقای سلمان است

_ بابابزرگ آیا خدای مهربان با ماست؟
آری خدا با ماست!‌ آری او نگهبان است

_ حرفی اگر داری بگو با مردم ایران:
ممنونم از این لشکری که در خیابان است

✍ شاعر: پورملکی