تحفه ای ناقابل تقدیم ب مردهای "نجیب و واقعی" این دیار..

تحفه ای ناقابل تقدیم ب مردهای "نجیب و واقعی" این دیار..


دنبالِ واژه می گردم تا
از پسِ توصیفش بر بیایم،
برج و باروی دردی را که زمین گیرِ اعتقادت کرده ای..

همین که تمامِ دردها،
روی پاشنۀ غیرتِ تو میچرخند..
همین که پایت را یک وجب
از گلیمِ اعتقادت آن طرف نمیگذاری..
همین که سوزنت را نخِ امید می کنی تا
به تنِ زندگی، جامۀ مردانگی بدوزی..

همین که روزهایت را
در خودت پیش فروخته ای تا
زیر بارِ منت زندگیِ به هر قیمت، کمر خم نکنی..
همین که خالی از هر ادعا
خودت را خیرات می کنی تا
برای خفقانِ نفس های زن آزادی هدیه بگیری..
همین که تعریفِ مردانگی از غیرتِ تو اقتباس شده..

همین ها یعنی..
من مانده ام در درکِ آزادگی و شرف و غیرتی که
کلکسیونِ انسانیت را
یک جا در وجودِ تو به ودیعه گذاشته است..

سرت را بالا بگیر و
از ارتفاعِ غیرت به درد لبخند بزن.. و
از دیدِ شــــرف به زندگی نگاه کن..
درست از همان زاویه که دنیا جدیتِ اعتقادت را باور کرده است..

گرچه مردانگی تقویم نمی شناسد اما با این همه هر روز ، روز مرد است....