‌ نوشین زلبت مستم و مستانه بمیرم

‌ نوشین زلبت مستم و مستانه بمیرم
در کیش رخت ماتم و شاهانه بمیرم

ای کبک دری، شاهد و مینای بهشتی
در بزم تو دردی کش میخانه بمیرم

خورشید اگر دیده به سیمای تو افتد
بیگانه شود با من و بیگانه بمیرم

از نغمه ی دل شور تو خیزد به تمنا
از شور تو شیرینم و دیوانه بمیرم

بت خانه ی ما گشته ز ویران تو آباد
ویران توأم زان که گلستانه بمیرم

در کوی تو عهدی ست مرا مونس جانم
تا جان به لبم هست چو پروانه بمیرم

کس را خبری نیست ز اندیشه‌ی عاشق
دریاب "عبی" را که غریبانه بمیرم