.

.
دیــروز وقــتی نــام زیبــایت از دهــان یکــ عــآبــر ! 
اتفــاقــی بــه گــوشــم خــورد .. خــودم هــم نفهمـــیدم چــرا نــاگهــان آنطــور برگشــتم ســمت عــابر بیچــاره ! جـــا خــورده بــود و مــات و مبــهوت خیــره بــه چشــمان نگرانـــم بود .. بــه خــودم کـــه آمــدم لبخــندکـــی - هرچــند مصنــوعی - زدم و گفتــم : - حواس پرتــی اســت دیگــر ! شمــا ببخش ... ثانیــه ای نگــذشت لبخــند بر لبــانم خشکــید و بــه راهــم ادامــه دادم ..! دیـــروز تمــام فــکرم ، تمــام ذکــرم ! تمــام فکــر و ذکـــرم ، تو شــده بــودی ... تـــویی کـــ نه میدانــم کــجایــی ..! نه میــدانم چــه میکنــی .... و نــه میدانــم با کــه هــستی ... تنــها یکــ چیــز میدانم ! آن هم اینـــکه ... او هرچــقــدر هــم برایتـــ مــایه بگذارد ، انــدازه ی من دوستت ندارد .. میدانـــم کـــ میدانـــی ..!
مــیدانم ...