بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
قسمت دوم :
فرمود:هيچ قومی را كه ايمان به خدا و روز قيامت دارد نمی‏يابی كه با دشمنان خدا ورسولش دوستی كنند،هرچند پدران يا فرزندان يا برادران يا خويشاوندان آنها باشند.
اگر چه دوستی کردن از دوست داشتن است، اما تفاوت‌هایی دارد. ممکن است کسی در دلش نسبت به دیگران یا چیزهای گوناگون محبّتی داشته باشد، اما نخواهد یا نتواند بروز دهد؛ یا کسی قلباً نسبت به کسی محبّتی نداشته باشد، اما به هر علّتی، به ناچار یا از روی اختیار، با او دوستی نماید.
این که فرمود: هیچ مؤمنی را نمی‌یابی که با دشمنان خدا و رسول دشمنی کند؛ یعنی: از آثار ایمان راستین و مؤمن واقعی این است که اولاً محال است مؤمن، دشمن را دوست بدارد و ثانیاً محال است که با دشمن دوستی کند، هر چند پدر، پسر، برادر و خویشانش باشند!
روح ایمان : یک روح حرکت است که خداوند متعال به حیوانات نیز داده است یک روح بشری است که تمامی انسان‌ها چه مؤمن باشند یا کافر از آن بر خور دارند و هنگام مرگ، تعلق آن روح به بدنشان از آنها گرفته می‌شود -اما یک روح ایمان نیزوجوددارد که سبب عقلانیت، شعور، بصیرت، قدرت تشخیص و تقوای دیگری می‌شود و این روح است که اگر تقویت شود و رشد نماید، سبب ارتقای مراتب هستی و درجات، در قرب الی الله می‌ گردد.
نتیجه ایمان و دوستی نکردن با دشمنان هر رویکرد و کاری، آثاری دارد و به عواقبی منجر می‌گردد که یا مطلوب است یا نامطلوب؛ و یا حیات‌بخش است یا هلاک کننده.
می‌فرماید: اثر و عاقبت دوست نداشتن و دوستی ننمودن با دشمنان خدا و رسولش صلوات الله علیه و آله، نه تنها ورود به بهشت خدا و زندگی ابدی در آن نعمت است، بلکه رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ؛ یعنی: خداوند از آنان راضی و خشنود است و آنان از خداوند راضی و خشنود می‌باشند. و رضوان الهی، به مراتب بالاتر از بهشت خدا می‌باشد، چنان که فرمود: (ادامه دارد...)