بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت چهارم :
وَقُلِ اعْمَلُواْ فَسَيَرَى اللّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ وَسَتُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ‌ -وبگو: هر چه خواهيد بكنيد، كه به زودى كردارتان را خدا و فرستاده او و مؤمنان گواهان اعمالتان در دنيا مى‏بينند، و به زودى به سوى داناى نهان و آشكار باز گردانده مى‏شويد، پس شما را از آنچه در دنيا انجام مى‏داديد آگاه خواهد ساخت.(سوره توبه آیه 105)
مگر خداوند متعال نفرمود که نه تنها عمل شما، بلکه حتی آثار عمل‌تان تا قیامت را در امام احصا می‌کنم؟
إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي الْمَوْتَى وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَكُلَّ شَيْءٍ أحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ - ماييم كه مردگان را زنده مى‏كنيم و آنچه كرده‏اند و آثار شان آن چه در نتیجه عمل در قید حیات و بعد ازمرگ‌ شان بروز مى‏كند همه را مى‏نويسيم و ما هر چيزى را در امامى مبين بر شمرده‏ايم.(سوره یس آیه‌ 12)
دامنه‌ علم :علم ما کم و بصیرت‌مان اندک و کوتاه است. از این رو گمان می‌کنیم که اگر کسی علم دارد، فقط علم به نتیجه دارد، پس اگر نتیجه به حسَب ظاهر تلخ و ناگوار بود، نباید آن کار را انجام دهد! و البته این گمان خطا و ادعا در حالی مطرح می‌شود که حتی مردمان عادی چنین نمی‌کنند. چرا که دامنه‌ علم، فقط به نتیجه ظاهری در همان زمان محدود نمی‌گردد.
انسان عاقل، مؤمن و بصیر در رأس آنها خلیفة الله و امام، به عمل صالح، به رضایت خدا، به تکلیف و وظیفه در هر موضع، موضوع و برهه‌ای، به حکمت آن، به آثار آن تا قیامت علم دارد. پس عمل می‌کند و عمل او همان عملِ صالح، مخلصانه و حکیمانه می‌باشد.
یک بسیجی (رزمنده) می‌داند که اگر روی مین یا زیر تانک برود، کشته می‌شود. اما می‌داند که مختار است برود یا نرود - رضایت خدا در چیست؟ فضیلت کدام است؟ اگر برود چه پیامدهایی دارد و اگر نرود، چه خسران‌هایی به بار می‌آید؟ پس می‌داند که تکلیفش چیست و بدان عمل می‌کند.
امام حسین علیه السلام نیز می‌دانستند که اگر مسلم را به کوفه اعزام ننمایند، نه تنها حجّت برای دوست و دشمن تمام نمی‌شود، بلکه اساساً روشنگری انجام نمی‌گیرد، هدایت از مسیرش خارج می‌شود، دشمن شناخته نمی‌شود، یاران و همراهان با وضعیت غافلگیرانه مواجه می‌ شوند . و من و شمای طول تاریخ، آگاه نمی‌ گردیم. دلیل، برهان، بینه و حجّت نداریم و گمراه می‌شویم.(پایان)