رسم است ...

رسم است ...
دل میجویند از او که یک عزیز سفر کرده دارد...
می آیند و میگویند جایش خالی نباشد...
اما...من...بی تو...
در هجوم خاطراتی که درگیر است...
با اشک ها و لبخندهای گاه و بی گاهم...
غریبانه...
دست مینهم بر شانه ی تکیده ی دلم...
و میگویم...
جایش خالی نباشد دلکم....