فکر میکنم

فکر میکنم
شاید هرکسی که در زندگیمان قدم بگذارد چشمهایش را دوست داشته باشیم
اما به نظرم تا آخر عمر فقط یک جفت چشم هست
که هر چه نگاهش کنی دلت نمی آید از آنها نگاهت را بدزدی ...
فقط یک جفت چشم هست که میتوانی بدون کلام ، حرفش را بفهمی !!
مهم نیست کجای زندگیت انها را پیدا کنی
در اوج جوانی و بیست سالگی
یا در بحبوحه زندگی وقتی سی سالگی را پشت سر میگذاری !!
مهم این است که اصلا انقدر خوش شانس هستی که همان یک جفت چشم برای تو باشد !!
یا تا اخر عمر قرار است گاهی یادش تا مرز جنون دلتنگت کند ؟؟
من در بیست سالگی گرفتارش شدم
و هیچ نمیدانم
در سی سالگی از خوش شانس بودنم میگویم
یا از دلتنگی ...