رضا در حرم رضا

اینی که الان دارم مینویسم نه برا جلب توجه نه بگم من چقدر بدبختم
صرفا دارم مینویسم که خودمو خالی کنم
من خسته شدم . خسته شدم از تضاهر به خوشحالی
خسته شدم از اینکه بگم من عالیمو از زندگیم راضیم
من هر روز دارم به مرگ فکر میکنم
تمام فکر و ذکرم شده خود کشی
قبلا میرفتم با دوستام درد و دل می کردم و فاز غم برمیداشتم
وقتی دیدم اونا و خانوادم دارن اذیت میشن سعی کردم بگم : من اوکی شدم من دیگه به مرگ فکر نمی کنم و ادم خوشحالیم
تا میتونستم بقیه رو میخندوندم
تا میتونستم ذهنمو از این فکرا دور میکردم
میرفتم انواع و اقسام انیمه ها رو میدیدم
میرفتم هر کتابی دستم میومد رو میخوندم
خانوادم که دیدن من دارم میرم سراغ انیمه و کتاب سختگیریشونو صد برابر کردن و گفتن اگه امتحانام رو خراب کنم سال بعدی این مدرسه ای که هستم ثبت نام نمیکنن و میرن یه مدرسه دولتی مزخرف ثبت نام میکنن و منو از دوستام دور میکنن
تو این مدتیم که تضاهر می کردم به خوشحالی چند نفر بدجوری دلمو شیکوندن . یکی همینجا بود
من اگه تا حالا خود کشی نکردم به خاطر رفقام و خانوادم بوده
الانم اگه دوستام اینو بخونن بازم میگن اه و اوه و مسخره و ...
اینو فقط برا این دارم میگم که خسته شدم
خسته شدم هر شب بشینم تنها گریه کنم
خسته شدم استرس کشیدم
خسته شدم دلم شیکسته
خسته شدم بهم اهمیت داده نشده
خسته شدم از اینکه هیچکس درکم نمیکنه
خسته شدم از اینکه توی این دنیای کثیف و بی رحم زندگی میکنم

ولی با همه اینا اطرافیانم هیچ تقصیری ندارن و من با همه وجودم دوسشون دارم
فقط یه گله از پدر و مادرم دارم ، که چرا منو بدنیا اوردن ؟