پارت ۱رمان یاس سیاه.موسیقی خون. معامله قبل ازگریه ی اول
هوای زمستان، به طرز خفه‌کننده‌ای سرد بود. برف آرام روی شاخه‌های درختان می‌نشست و پشت پنجره خانه‌ای که همیشه در آن بوی ترشی و قهوه‌ی تازه می‌پیچید، گفت‌وگویی شکل می‌گرفت که سرنوشت انسانی را تغییر می‌داد.
مادر یرین، شش ماهه باردار بود. صورتش رنگ نداشت و چشم‌هایش همیشه خسته بودند.
پدر، مردی با نگاه‌های سرد و صدایی که همیشه تهدید در آن موج می‌زد، روبه‌روی مردی غریبه نشسته بود. مردی که کت چرمی براقش و انگشتر سنگین روی انگشتش، بیشتر از هر چیز فریاد می‌زد که از دنیای عادی‌ها نیست.
غریبه سیگارش را آرام روی زیرسیگاری گذاشت و گفت:
– «من بچه رو می‌خوام. همین حالا، قبل از به دنیا اومدنش، این معامله رو می‌بندیم.»
مادر، که گوشه اتاق ایستاده بود، با وحشت به سمت پدر برگشت:
– «تو… تو چی میگی؟ این بچه…»
پدر حتی نگاهش نکرد. فقط گفت:
– «پول لازمه. و این بهترین پیشنهاده.»
صدای مادر شکست:
– «پول؟ این یه جونِ آدمه… این دخترمونه…»
اما مرد غریبه خنده کوتاهی کرد، همان خنده‌ای که پشتش سایه‌ی تهدید پنهان بود:
– «دختر شما؟ از وقتی تو شکمته، دیگه دختر تو نیست.»
مادر دستش را روی شکمش گذاشت، انگار می‌خواست مانع شنیدن این حرف‌ها توسط جنینی شود که بی‌خبر از همه‌چیز، در امنیت مایع گرم رحمش شناور بود.
معامله همان شب بسته شد. با یک پوشه پر از اسکناس و یک دست‌خط کوتاه که رویش نوشته شده بود: "پس از تولد، نوزاد به آقای ک. تحویل داده می‌شود. بدون هیچ ادعایی در آینده."
سه ماه بعد، بوی الکل و مواد ضدعفونی بیمارستان همه جا را پر کرده بود. صدای جیغ و گریه مادر، با صدای دستگاه‌ها درهم آمیخته بود.
پرستار نوزاد را که هنوز چشم‌هایش حتی به نور عادت نکرده بود، به مادر نشان داد.
لبخند کوتاه و خسته‌ای روی لب‌های زن نشست… اما پیش از آنکه حتی بتواند دخترش را بغل کند، پدر وارد شد.
– «وقتشه.»
پرستار، با تردید به او نگاه کرد، اما نگاه سرد و اسکناس‌های تا شده‌ای که در جیب روپوشش گذاشته شد، کافی بود.
نوزاد، با پتوهای سفید و کلاه کوچکش، از اتاق خارج شد.
در راهرو، مرد کت چرمی ایستاده بود.
او دستش را دراز کرد، پتو را گرفت، و بدون حتی نگاهی به مادر، از در بیمارستان خارج شد.
در همان لحظه، برف سنگینی شروع به باریدن گرفت.
مادر، روی تخت، با بغضی که تا ابد در گلویش ماند، فهمید که دخترش نه مُرده، نه زنده برای او… فقط دیگر متعلق به او نیست.
و در گوشه‌ای دیگر از شهر، اولین گریه ی یرین، نه به آغوش خانواده، که به دل تاریکی سپرده شد.
مادر یرین، شش ماهه باردار بود. صورتش رنگ نداشت و چشم‌هایش همیشه خسته بودند.
پدر، مردی با نگاه‌های سرد و صدایی که همیشه تهدید در آن موج می‌زد، روبه‌روی مردی غریبه نشسته بود. مردی که کت چرمی براقش و انگشتر سنگین روی انگشتش، بیشتر از هر چیز فریاد می‌زد که از دنیای عادی‌ها نیست.
غریبه سیگارش را آرام روی زیرسیگاری گذاشت و گفت:
– «من بچه رو می‌خوام. همین حالا، قبل از به دنیا اومدنش، این معامله رو می‌بندیم.»
مادر، که گوشه اتاق ایستاده بود، با وحشت به سمت پدر برگشت:
– «تو… تو چی میگی؟ این بچه…»
پدر حتی نگاهش نکرد. فقط گفت:
– «پول لازمه. و این بهترین پیشنهاده.»
صدای مادر شکست:
– «پول؟ این یه جونِ آدمه… این دخترمونه…»
اما مرد غریبه خنده کوتاهی کرد، همان خنده‌ای که پشتش سایه‌ی تهدید پنهان بود:
– «دختر شما؟ از وقتی تو شکمته، دیگه دختر تو نیست.»
مادر دستش را روی شکمش گذاشت، انگار می‌خواست مانع شنیدن این حرف‌ها توسط جنینی شود که بی‌خبر از همه‌چیز، در امنیت مایع گرم رحمش شناور بود.
معامله همان شب بسته شد. با یک پوشه پر از اسکناس و یک دست‌خط کوتاه که رویش نوشته شده بود: "پس از تولد، نوزاد به آقای ک. تحویل داده می‌شود. بدون هیچ ادعایی در آینده."
سه ماه بعد، بوی الکل و مواد ضدعفونی بیمارستان همه جا را پر کرده بود. صدای جیغ و گریه مادر، با صدای دستگاه‌ها درهم آمیخته بود.
پرستار نوزاد را که هنوز چشم‌هایش حتی به نور عادت نکرده بود، به مادر نشان داد.
لبخند کوتاه و خسته‌ای روی لب‌های زن نشست… اما پیش از آنکه حتی بتواند دخترش را بغل کند، پدر وارد شد.
– «وقتشه.»
پرستار، با تردید به او نگاه کرد، اما نگاه سرد و اسکناس‌های تا شده‌ای که در جیب روپوشش گذاشته شد، کافی بود.
نوزاد، با پتوهای سفید و کلاه کوچکش، از اتاق خارج شد.
در راهرو، مرد کت چرمی ایستاده بود.
او دستش را دراز کرد، پتو را گرفت، و بدون حتی نگاهی به مادر، از در بیمارستان خارج شد.
در همان لحظه، برف سنگینی شروع به باریدن گرفت.
مادر، روی تخت، با بغضی که تا ابد در گلویش ماند، فهمید که دخترش نه مُرده، نه زنده برای او… فقط دیگر متعلق به او نیست.
و در گوشه‌ای دیگر از شهر، اولین گریه ی یرین، نه به آغوش خانواده، که به دل تاریکی سپرده شد.
- ۷.۶k
- ۲۲ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
