خوشا به حالِ هر آن‌کس که مبتلای رضاست؛

خوشا به حالِ هر آن‌کس که مبتلای رضاست؛
که تمام دار و ندارِ دلش
به دعای رضا(ع) گره خورده است...

دیدی؟
گاهی آدم آن‌قدر خسته می‌شود
که دیگر نه حرفی برای گفتن دارد،
نه رمقی برای توضیح دادن...
از عالم و آدم خسته می‌شود،
از خودش،
از گناه‌هایش،
از این همه هیاهوی بی‌پایان...

آن وقت،
دل فقط یک پناه می‌خواهد؛
یک آغوش امن،
جایی که بتوانی
بی‌هیچ توضیحی
خودت را به خدا بسپاری.

و چه زیباست که خدا خودش گفته:
«بیا...»
پس چه پناهی امن‌تر از او؟

و اگر دستمان را
به دامان اهل‌بیت(ع) گره بزنیم،
مگر می‌شود
از محضرشان دستِ خالی برگشت؟

گاهی تمام نجاتِ یک دل،
فقط همین است؛
خدا،
و دستی از جنسِ اهل‌بیت(ع)
که دوباره آدم را
به خودش برمی‌گرداند.

🪻 ضامن آهوღ ღ °
─═༅░⃟⃟🤍


ـ

ـ

ـ