خدا کافی است...

ماجرا برمی‌گرده به صدر اسلام، جنگ اُحد.
جنگی که توش حمزه، اون شخصیت بزرگ، شهید شد؛
حضرت علی(علیه السلام) سرتاپا مجروح شد؛
خود پیامبر(صل الله علیه وآله وسلم) هم زخمی شد و تعدادی از مسلمان‌ها شهید شدند.

پیامبر فرمودن: «برگردیم به سمت مدینه.»

دقیقاً همین‌جا بود که دشمن گفت:
«الان بهترین فرصته، یه حمله دیگه کنیم و کارشون رو یک‌سره کنیم.»

همزمان، یه عده منافق هم افتادن به جون روحیه‌ی مردم؛
همون کاری که امروز هم می‌بینیم

همزمان، یه عده منافق هم افتادن به جون روحیه‌ی مردم؛
همون کاری که امروز هم می‌بینیم:
ترس، رعب، ناامیدی…
«بیچاره می‌شید، نابود می‌شید، می‌کشن‌تون…»

اما دقیقاً تو همین فضا وحی نازل شد:
> «این‌ها فقط ابزار شیطانن برای ترسوندن شما؛
> از اونا نترسید، فقط از من بترسید، اگه ایمان دارید.»

بعد چی شد؟
پیامبر گفت همون مجروح‌ها فقط برن جنگ و گفت:
«بلند شید، می‌ریم.»

با همون بدن‌های زخمی،
اما با توکل،
با ایمان…

رفتن، ایستادن،
و نتیجه؟
پیروزی.
حتی با غنیمت برگشتن.

پیامش خیلی واضحه:
ترس‌سازی همیشه هست؛
اما ایمان و ایستادگی، معادله رو عوض می‌کنه.