نقدی بر نمایش عاشقانه‌ای در مترو

عاشقانه‌ای در مترو به کارگردانی امیر مشتاقیان که اردیبهشت ماه 1404 بر روی صحنه‌ی تماشاخانه‌ی70 میلی‌متری است، یک تلاشِ بیهوده برای عشقی است که نتیجه‌ی آن قتلی شکسپیر مأبانه شده. این درام یک احترامِ خاصّی برای من دارد و آن این است که من هنرمند روی صحنه می‌بینم؛ هنرِ هنرمندی که یک هنرمند دیگر آن را هدایت کرده. نمایشی کوچک که مانندِ خیلی از تئاترای آبگوشتیِ اینستاگرامیِ این‌روزها در اصفهان تبلیغاتِ فریب دهنده نمی‌کند، بروشور ندارد و از همه مهم‌تر آنکه درآمدش از تیوال برایش مهم نیست. البته که تیوال جایی برای فهمیده و دیده شدنِ هنرمندانِ تئاتری است امّا این موضوع را نباید فراموش کنیم که ما به هر قیمتی نباید مخاطب را به جایی هدایت کنیم که بیشتر یک شوخی است تا هنر. آدمی که قبل از اجرا لباس مشکی می‌پوشد یک شبه انتلکتوئل است که فقط ادای هنری‌های اینکاره در آورده. این جماعت همان‌هایی هستند که دست روی شانه‌ی من می‌گذارند و تعارف تیکه پاره می‌کنند که تو دستت باز است و هرچه می‌خواهی راجع به تئاتر ما بنویس بعد همان‌ها وقتی نقد می‌شوند با قُلدری به تو می‌گویند: که تو هیچی نفهمیدی و بلدنیستی یا هَوَلی. بگذریم دنیای این‌روزای من، به گفته‌ی روزبه بمانی، هم قدِ تن پوشم شده. «عاشقانه‌ای در مترو» خیلی محترم‌تر از آن است که از نامهربانی‌های تئاترِ اصفهان درد و دل کنم و...
برای مطالعه‌ی کامل متن از لینک زیر استفاده کنید.
https://longtake.ir/?p=24612
برای مشاهده‌ی ویدئوی مرتبط از لینک زیر استفاده کنید.
https://aparat.com/v/seur185