من همان کسی بودم که مرهمِ زخم‌های دیگران می‌شد؛ برای دوست

من همان کسی بودم که مرهمِ زخم‌های دیگران می‌شد؛ برای دوستانش از جان می‌گذشت، برایِ عشقش تمامِ وجودش را می‌گذاشت و برای خانواده‌اش دختری نیک بود؛ اما چه تلخ که همان‌ها، هرکدام به نوبت، زخمی بر جانم نشاندند، شکستندم و رفتند؛ رفتن‌هایشان چیزی از روحم کاست، تا سرانجام از من، انسانی خاموش، فرسوده و بیگانه با خویشتن باقی ماند؛ گویی آن‌همه زخم، نه‌تنها روزگارم، که تمامِ آنچه از من می‌شناختم را دگرگون کرد...!🥲🫂❤️‍🩹