سجاد (Xajjad) - ۱۲ روز جنگ

رم کرده یه گاو وحشی
زخم میزنه با شاخه سرش
گوساله ی سامری یهود
به یال شیر میگیره پرش

پاشو میکشه زمین
به سمتم میکنه جهش
شروع میکنه بازی رو
پایان ولی با منه تهش

من ایرانم
سرزمین مردمان شجاع و نجیب پاک با ایمانم
بیشه ی شیرانم
مهد دلیرانم
با ذلت بیگانهَ‌م
توی تازه به دوران رسیده میخوای بکنی ویرانم؟!

میزنم تو سرت محکم به هدف
که دیگه نتونی باز بام شی طرف
پلید ترین نژاد تاریخ
موشای کثیف قوم بی شرف

آلودهَ‌ست دستت به خون
بریدی نفس گرفتی جنون
آوار میشم روی سرت
جوری که مثلش رو کسی ندید تا کنون

میشید عبرت زمونه
این بار دیگه کارتون تمومه
نجس کردین صفه ی تاریخ رو
زمین خستهَ‌ست از نطفه ی حرومت

نابود میشی به دست ایران
جوری که اثری ازت نمونه
توی کتاباتون خوندید راجع به این موضوع آره این قوم همونه

(حزقیال باب ۳۸)

بیا اینم نشونه

زبونمون گُنگِ براتون
خورشید و میاریم به شباتون
آثارِ غم نشست تو نگاه‌تون
تو صداتون؛ تو چهره هاتون

شدی چرا حیرون و بیچاره
قوم برگزیده ی آواره
فرزندانِ دروغین خدا
محو میشه به زودی اون آثارت

نقشه ی جهانو
بدون تو میکنیم ترسیم
مرگتونو میکنیم تضمین
میشی تو تسلیم؛ میکنی تعظیم

عین عقاب بالای سرت
هجوم میاریم به قصد انهدام
ایران ذوالفقار علی‌ست
شمشیر سرخ انتقام
@Xajjad