.

.
ڪاش میشد ڪہ تو را مثل طلا آب ڪنم
بتراشم  بدنت  را  اثرے  ناب  ڪنم

قابے از چوب منبت بزنم دور تنت
نقش اندام تو را داخل آن قاب ڪنم

بگذارم بہ سرت تاج طلا ڪوب شده
و بہ گیسوے تو یڪ شاپرہ قلاب ڪنم

بڪشم  طاق  عقیقے  بہ خم  ابرویت
تا ڪہ ابروے تو را جلوہ  محراب  ڪنم

نورے از پرتو خورشید بہ چشمت بزنم
برق چشمان  تو را  تابش  مهتاب  ڪنم

هر چہ شیرینے دنیاست بهم  آمیزم
شهد لبهاے تو را طعم شڪر ساب ڪنم

و بہ  بالاے   لبت  خال  سیاهے  بزنم
تا ڪہ این منظرہ را ڪامل و جذاب ڪنم

بعد از آن، در  رخ  تو محو تماشا بشوم
با خیال نفست چشم خودم خواب ڪنم

مثل بت، زیر قدمهاے تو من سجدہ زنم
بت پرستے ز  تو  را  بین همہ باب کنم.