میدانی؟ من از اینکه دوستت داشتم پشیمان نیستم. از اینکه ب
میدانی؟ من از اینکه دوستت داشتم پشیمان نیستم. از اینکه برایت وقت گذاشتم، به تو اهمیت دادم، نگران بودم و دلم میخواست خوشحال باشی، پشیمان نیستم. چون احساس من واقعی بود. من نقش بازی نکردم. وقتی دلتنگت بودم، واقعاً دلتنگت بودم؛ وقتی نگران بودم، از ته قلبم نگران بودم و وقتی میگفتم برایم مهمی، تمام وجودم به همان جمله ایمان داشت.
اما کاش کمی بیشتر حواست به دلی بود که اینهمه دوستت داشت. کاش میفهمیدی بیتوجهیهای کوچک تو برای من چقدر بزرگ بودند. کاش وقتی میدیدی ساکت شدهام، به جای بیتفاوت گذشتن، یک بار میپرسیدی چه شده است. کاش میدانستی آدمها همیشه با دعوا و فریاد نمیشکنند؛ گاهی با هزار بار منتظر ماندن، با هزار بار نادیده گرفته شدن و با هزار بار قورت دادن حرفهایی که دلشان میخواهد بگویند، آرامآرام از درون فرو میریزند.
تلخ است که من هنوز با شنیدن اسمت چیزی در دلم تکان میخورد، هنوز بعضی خاطرهها لبخند کوچکی روی لبم میآورند و چند ثانیه بعد همان خاطرهها بغضی سنگین در گلویم میسازند. تلخ است که کسی میتواند اینهمه در قلبت جا داشته باشد، اما تو در دنیای او حتی به اندازهای نباشی که متوجه شکسته شدنت شود.
شاید هیچوقت نفهمی چه کسی را چطور ناراحت کردی. شاید هیچوقت متوجه نشوی پشت آن لبخندها چه اشکهایی پنهان بود. شاید هرگز نوشتههایی را که برایت نوشتم نخوانی و هیچوقت ندانی چند بار دلم خواست فقط برای چند دقیقه همهچیز مثل قبل شود.
من هنوز هم دلم میخواست از تو یک پایان قشنگ ببینم؛ یک توضیح، یک عذرخواهی واقعی، یک نشانه که ثابت کند تمام آن روزها فقط من نبودم که اهمیت میدادم. اما شاید بعضی آدمها هیچوقت آنطور که ما انتظار داریم، قدر احساسمان را ندانند.
و در آخر، میخواهم چیزی را بگویم که شاید از همه سختتر باشد: من هنوز دوستت دارم، اما دوست داشتن تو باعث نمیشود دردهایی را که به من دادی فراموش کنم. میتوانم دلتنگت باشم و همزمان از تو دلخور باشم. میتوانم هنوز برایت احساس داشته باشم و در عین حال از تمام بیتوجهیهایت خسته شده باشم.
فقط دلم میخواست یک بار، فقط یک بار، همانقدر که من به تو فکر میکردم، تو هم به من فکر میکردی. همانقدر که من از ناراحت شدنت میترسیدم، تو هم مراقب ناراحت کردنم بودی. همانقدر که من برای ماندنت تلاش کردم، تو هم برای از دست ندادنم قدمی برمیداشتی.
اما افسوس که من برای دو نفر دوست داشتم، برای دو نفر نگران بودم و برای دو نفر تلاش میکردم؛ درحالیکه تو حتی نمیدانستی یک نفر، اینهمه از درون به خاطر تو شکسته است.. ..........
اما کاش کمی بیشتر حواست به دلی بود که اینهمه دوستت داشت. کاش میفهمیدی بیتوجهیهای کوچک تو برای من چقدر بزرگ بودند. کاش وقتی میدیدی ساکت شدهام، به جای بیتفاوت گذشتن، یک بار میپرسیدی چه شده است. کاش میدانستی آدمها همیشه با دعوا و فریاد نمیشکنند؛ گاهی با هزار بار منتظر ماندن، با هزار بار نادیده گرفته شدن و با هزار بار قورت دادن حرفهایی که دلشان میخواهد بگویند، آرامآرام از درون فرو میریزند.
تلخ است که من هنوز با شنیدن اسمت چیزی در دلم تکان میخورد، هنوز بعضی خاطرهها لبخند کوچکی روی لبم میآورند و چند ثانیه بعد همان خاطرهها بغضی سنگین در گلویم میسازند. تلخ است که کسی میتواند اینهمه در قلبت جا داشته باشد، اما تو در دنیای او حتی به اندازهای نباشی که متوجه شکسته شدنت شود.
شاید هیچوقت نفهمی چه کسی را چطور ناراحت کردی. شاید هیچوقت متوجه نشوی پشت آن لبخندها چه اشکهایی پنهان بود. شاید هرگز نوشتههایی را که برایت نوشتم نخوانی و هیچوقت ندانی چند بار دلم خواست فقط برای چند دقیقه همهچیز مثل قبل شود.
من هنوز هم دلم میخواست از تو یک پایان قشنگ ببینم؛ یک توضیح، یک عذرخواهی واقعی، یک نشانه که ثابت کند تمام آن روزها فقط من نبودم که اهمیت میدادم. اما شاید بعضی آدمها هیچوقت آنطور که ما انتظار داریم، قدر احساسمان را ندانند.
و در آخر، میخواهم چیزی را بگویم که شاید از همه سختتر باشد: من هنوز دوستت دارم، اما دوست داشتن تو باعث نمیشود دردهایی را که به من دادی فراموش کنم. میتوانم دلتنگت باشم و همزمان از تو دلخور باشم. میتوانم هنوز برایت احساس داشته باشم و در عین حال از تمام بیتوجهیهایت خسته شده باشم.
فقط دلم میخواست یک بار، فقط یک بار، همانقدر که من به تو فکر میکردم، تو هم به من فکر میکردی. همانقدر که من از ناراحت شدنت میترسیدم، تو هم مراقب ناراحت کردنم بودی. همانقدر که من برای ماندنت تلاش کردم، تو هم برای از دست ندادنم قدمی برمیداشتی.
اما افسوس که من برای دو نفر دوست داشتم، برای دو نفر نگران بودم و برای دو نفر تلاش میکردم؛ درحالیکه تو حتی نمیدانستی یک نفر، اینهمه از درون به خاطر تو شکسته است.. ..........
- ۶۳۱
- ۳۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط