بعضی آدمها عجیبترین زخمها را به آدم میزنند؛ همانهایی
بعضی آدمها عجیبترین زخمها را به آدم میزنند؛ همانهایی که هیچوقت فکرش را نمیکردی روزی دلیل اینهمه اشک و بغضت شوند. همانهایی که یک روز تمام دنیایت بودند و حالا حتی نمیدانند در گوشهای از این دنیا، کسی هنوز با یادشان دلش میگیرد...
نمیدانم از کجای این قصه شروع کنم؛ از روزهایی که با تمام وجودم دوستت داشتم، یا از شبهایی که با تمام وجودم از نبودن توجهت شکستم... از حرفهایی که هیچوقت به تو نگفتم، یا از اشکهایی که بارها و بارها به خاطر تو ریختم، درحالیکه تو حتی خبر نداشتی چه بلایی بر سر دل من میآید.
میدانی دردناکترین قسمت ماجرا چیست؟ اینکه من هنوز هم دوستت دارم؛ با وجود تمام چیزهایی که از تو دیدم، با وجود تمام لحظههایی که دلم را شکستی و با وجود تمام شبهایی که با هزار فکر و سؤال بیجواب به خواب رفتم. من همان آدمی هستم که شاید صدها بار در ذهنش با تو حرف زده، هزاران بار برایت نوشته و بارها و بارها به امید اینکه شاید یک روز بفهمی چقدر برایش مهم بودهای، سکوت کرده است.
تو هیچوقت نفهمیدی چند بار به خاطر تو گریه کردم. نفهمیدی چند شب گوشی به دست، منتظر یک پیام ساده از طرف تو ماندم. نفهمیدی چقدر دلم میخواست فقط یک بار خودت سراغم را بگیری، بدون اینکه مجبور باشم دلتنگیام را به زبان بیاورم. من گاهی فقط یک نشانه کوچک از تو میخواستم؛ یک احوالپرسی، یک جمله، حتی یک توجه ساده... اما انگار همان چیزهای کوچکی که برای من یک دنیا ارزش داشتند، برای تو هیچ اهمیتی نداشتند.
هر روز به تو فکر میکردم. گاهی وسط شلوغترین لحظههای زندگیام، ناگهان یادت میافتادم و تمام فکرم پیش تو میماند. گاهی اتفاقی میافتاد و اولین کسی که دلم میخواست برایش تعریف کنم تو بودی. گاهی حرفی برای گفتن داشتم، اما چون میدانستم شاید برایت مهم نباشد، آن را در دلم نگه میداشتم. من حتی با نبودنت هم زندگی میکردم؛ با خاطرههایت، با حرفهایت، با تصور دوباره دیدنت و با هزاران «کاش» که هیچکدامشان به واقعیت تبدیل نشدند.
چقدر دربارهات نوشتم... چقدر کلمهها را کنار هم گذاشتم تا شاید بتوانم ذرهای از احساسی را که درونم بود توضیح بدهم. بارها نوشتم که چقدر دلم گرفته، چقدر دلتنگم، چقدر از رفتارت ناراحتم و چقدر دلم میخواست همهچیز مثل قبل باشد. نوشتههایی که شاید هیچوقت نخواندی و شاید اگر هم میخواندی، نمیفهمیدی پشت تکتک آن کلمهها چه قلب خستهای پنهان شده بود.
من از تو انتظار نداشتم. نه، واقعاً انتظار نداشتم تو همان کسی باشی که اینطور دلم را بشکند. ، ...............................................
نمیدانم از کجای این قصه شروع کنم؛ از روزهایی که با تمام وجودم دوستت داشتم، یا از شبهایی که با تمام وجودم از نبودن توجهت شکستم... از حرفهایی که هیچوقت به تو نگفتم، یا از اشکهایی که بارها و بارها به خاطر تو ریختم، درحالیکه تو حتی خبر نداشتی چه بلایی بر سر دل من میآید.
میدانی دردناکترین قسمت ماجرا چیست؟ اینکه من هنوز هم دوستت دارم؛ با وجود تمام چیزهایی که از تو دیدم، با وجود تمام لحظههایی که دلم را شکستی و با وجود تمام شبهایی که با هزار فکر و سؤال بیجواب به خواب رفتم. من همان آدمی هستم که شاید صدها بار در ذهنش با تو حرف زده، هزاران بار برایت نوشته و بارها و بارها به امید اینکه شاید یک روز بفهمی چقدر برایش مهم بودهای، سکوت کرده است.
تو هیچوقت نفهمیدی چند بار به خاطر تو گریه کردم. نفهمیدی چند شب گوشی به دست، منتظر یک پیام ساده از طرف تو ماندم. نفهمیدی چقدر دلم میخواست فقط یک بار خودت سراغم را بگیری، بدون اینکه مجبور باشم دلتنگیام را به زبان بیاورم. من گاهی فقط یک نشانه کوچک از تو میخواستم؛ یک احوالپرسی، یک جمله، حتی یک توجه ساده... اما انگار همان چیزهای کوچکی که برای من یک دنیا ارزش داشتند، برای تو هیچ اهمیتی نداشتند.
هر روز به تو فکر میکردم. گاهی وسط شلوغترین لحظههای زندگیام، ناگهان یادت میافتادم و تمام فکرم پیش تو میماند. گاهی اتفاقی میافتاد و اولین کسی که دلم میخواست برایش تعریف کنم تو بودی. گاهی حرفی برای گفتن داشتم، اما چون میدانستم شاید برایت مهم نباشد، آن را در دلم نگه میداشتم. من حتی با نبودنت هم زندگی میکردم؛ با خاطرههایت، با حرفهایت، با تصور دوباره دیدنت و با هزاران «کاش» که هیچکدامشان به واقعیت تبدیل نشدند.
چقدر دربارهات نوشتم... چقدر کلمهها را کنار هم گذاشتم تا شاید بتوانم ذرهای از احساسی را که درونم بود توضیح بدهم. بارها نوشتم که چقدر دلم گرفته، چقدر دلتنگم، چقدر از رفتارت ناراحتم و چقدر دلم میخواست همهچیز مثل قبل باشد. نوشتههایی که شاید هیچوقت نخواندی و شاید اگر هم میخواندی، نمیفهمیدی پشت تکتک آن کلمهها چه قلب خستهای پنهان شده بود.
من از تو انتظار نداشتم. نه، واقعاً انتظار نداشتم تو همان کسی باشی که اینطور دلم را بشکند. ، ...............................................
- ۱۶۸
- ۳۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط