من تنهایی را هیچوقت درک نکردم؛ شاید چون فلسفهی تنهایی د
من تنهایی را هیچوقت درک نکردم؛ شاید چون فلسفهی تنهایی در زندگی من چیزی جز پاشیدن نمک بر زخمهایم نبود.
شاید اگر آگاهی بیشتری از مفهوم تنهایی داشتم، میتوانستم با آن کنار بیایم؛ اما من همیشه میان نگرانی، انتظار و دلهره زندگی کردم.
اشکهایم سرازیر میشد، نه فقط برای خودم، بلکه برای کسانی که ساعتها و روزهای طولانی بیرون از خانه بودند و من چشمانتظار بازگشتشان میماندم. نگرانشان بودم، بیقرارشان میشدم و ذهنم از هزاران فکر ناخواسته پر میشد.
شاید کمتر کسی بداند فشارهای روانی من از کجا آغاز شدند. قصهی من از ششسالگی شروع شد؛ از زمانی که هنوز کودک بودم، اما انگار مجبور شده بودم بار نگرانیهایی را به دوش بکشم که حتی معنایشان را نمیدانستم.
من خیلی زودتر از موعد با اضطراب، انتظار و ترس آشنا شدم. کودکیام به جای آنکه پناهگاه آرامشم باشد، به نقطهی آغاز سالهایی تبدیل شد که در سکوت با خودم جنگیدم.
من تنهایی را انتخاب نکرده بودم؛ فقط سالها با احساساتی زندگی کردم که هیچکس عمقشان را نمیدید.
و شاید تلخترین بخش ماجرا این باشد که بعضی زخمها آنقدر قدیمیاند که آدم دیگر به یاد نمیآورد زندگی بدون درد چه شکلی بوده است.
شاید اگر آگاهی بیشتری از مفهوم تنهایی داشتم، میتوانستم با آن کنار بیایم؛ اما من همیشه میان نگرانی، انتظار و دلهره زندگی کردم.
اشکهایم سرازیر میشد، نه فقط برای خودم، بلکه برای کسانی که ساعتها و روزهای طولانی بیرون از خانه بودند و من چشمانتظار بازگشتشان میماندم. نگرانشان بودم، بیقرارشان میشدم و ذهنم از هزاران فکر ناخواسته پر میشد.
شاید کمتر کسی بداند فشارهای روانی من از کجا آغاز شدند. قصهی من از ششسالگی شروع شد؛ از زمانی که هنوز کودک بودم، اما انگار مجبور شده بودم بار نگرانیهایی را به دوش بکشم که حتی معنایشان را نمیدانستم.
من خیلی زودتر از موعد با اضطراب، انتظار و ترس آشنا شدم. کودکیام به جای آنکه پناهگاه آرامشم باشد، به نقطهی آغاز سالهایی تبدیل شد که در سکوت با خودم جنگیدم.
من تنهایی را انتخاب نکرده بودم؛ فقط سالها با احساساتی زندگی کردم که هیچکس عمقشان را نمیدید.
و شاید تلخترین بخش ماجرا این باشد که بعضی زخمها آنقدر قدیمیاند که آدم دیگر به یاد نمیآورد زندگی بدون درد چه شکلی بوده است.
- ۶۱۵
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط