رمان تهیونگ

✨On the way to liberation{ part ۱47 }🌷

مادرت ...

شاید برات عجیب باشه که بعد از این همه سال، کسی که هیچ‌وقت ندیدیش، خودش رو مادرت معرفی کنه.

شاید حتی از من متنفر بشی.

حق هم داری.

من سال‌ها سکوت کردم.

سال‌ها اجازه دادم فکر کنی هیچ‌کس رو نداری.

اما باور کن انتخاب من این نبود.

من هم مثل تو، زندگی راحتی نداشتم.

از همون بچگی، بیشتر روزهای زندگیم با ترس و تنهایی گذشت.

وقتی به سن نوجوانی رسیدم، توی مدرسه بارها مورد اذیت قرار گرفتم.

آدم‌ها چیزهایی رو درباره‌ام می‌گفتند که هنوز هم یادآوریشون برام سخته.

اون روزها هیچ‌کس نبود که ازم دفاع کنه.

هیچ‌کس نبود که بهم بگه اشکالی نداره اگر ضعیف شدی...

من مجبور بودم خودم بلند شم.

خودم اشک‌هام رو پاک کنم و دوباره به زندگی ادامه بدم.

تا اینکه پدرت وارد زندگی من شد.

اون اولین کسی بود که باعث شد احساس کنم شاید دنیا فقط جای بدی نیست.

کمکم کرد دوباره به آدم‌ها اعتماد کنم.

کمکم کرد بفهمم می‌شه به کسی تکیه کرد.

و من...

عاشقش شدم.

فکر می‌کردم بالاخره بعد از تمام سختی‌هایی که کشیدم، نوبت خوشبختی منه.

اما زندگی همیشه طبق چیزی که ما می‌خوایم پیش نمی‌ره.

پدرت مجبور شد وارد مسیری بشه که خودش هم نمی‌خواست.

مسیر آدم‌هایی که قانونشون با بقیه فرق داشت.

من از اون زندگی می‌ترسیدم.

از آدم‌هایی که دور و برش بودند.

از تهدیدهایی که هر روز بیشتر می‌شد.

اما بیشتر از همه از آینده تو و تهیونگ می‌ترسیدم

شب‌هایی بود که تا صبح بهت فکر می‌کردم.

دستم رو روی شکمم می‌ذاشتم و با خودم حرف می‌زدم.

می‌گفتم:

یه روز خودم بهت می‌گم چرا نبودم...

اما اون روز هیچ‌وقت نرسید.

شب آتش‌سوزی رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم.

همه‌چیز توی چند دقیقه اتفاق افتاد.

بوی دود...

صدای شکستن شیشه‌ها...

و دری که به روم بسته شده بود

و من فقط به یک چیز فکر می‌کردم.

تو..

. بعد از خیانت پدرت در بیمارستان تورو به مادر بزرگت دادم ...

بدون اینکه بدونم سال‌ها بعد چه شکلی می‌شی.

بدون اینکه بدونم صدات چطوریه...

اولین لبخندت چطور بوده...

یا حتی اولین کلمه‌ای که گفتی چی بوده.

اون شب، بخشی از وجودم رو توی اتیش سوزی گذاشتم و رفتم.

همه فکر کردند من در اون آتش‌سوزی از بین رفتم.

و شاید برای خیلی‌ها، این ساده‌ترین توضیح بود.

اما من زنده موندم.

زنده موندم و سال‌ها با عذاب وجدان زندگی کردم.

هر بار که می‌شنیدم کسی اسم تو رو میاره، قلبم می‌خواست از سینه‌ام بیرون بیاد.

می‌خواستم برگردم.

می‌خواستم بیام و بغلت کنم.

اما هر بار چیزی منو متوقف می‌کرد.

می‌ترسیدم برگشتن من، دوباره زندگی تو رو به خطر بندازه.

می‌ترسیدم آدم‌هایی که باعث جدایی ما شدند، دوباره پیدات کنند.

برای همین از دور مراقبت بودم.

سال‌ها...

تا اینکه فهمیدم بزرگ شدی.

فهمیدم دیگه اون بچه‌ی کوچیکی نیستی که مجبور بودم ازش دور بمونم.

تهیونگ مافیا شده بود
می‌دونستم زندگی اون هم ساده نیست.

اما وقتی دیدم چطور مثل یک برادر کنارت ایستاده...

برای اولین بار بعد از سال‌ها، احساس کردم شاید تصمیم گذشته‌ام اشتباه نبوده.

من تو رو از دور دیدم.

دیدم چطور با داداشت خوبی

دیدم چطور با وجود تمام سختی‌هایی که خودت کشیدی، هنوز مهربونی.

و فهمیدم دخترم بزرگ شده.

بزرگ شده و با تمام زخم‌هایی که زندگی بهش زده، هنوز قلبش رو از دست نداده.

تها...

نمی‌دونم بعد از خوندن این نامه چه حسی پیدا می‌کنی.

نمی‌دونم من رو می‌بخشی یا نه.

و شاید حق داشته باشی هیچ‌وقت من رو نبخشی.

اما فقط یک چیز رو بدون...

هیچ‌وقت فراموشت نکردم.

هیچ روزی نبود که بهت فکر نکنم.

من نتونستم مادر خوبی برات باشم.

نتونستم اولین قدم‌هات رو ببینم.

نتونستم اولین روز مدرسه‌ات کنارت باشم.

نتونستم وقتی مریض شدی کنارت بمونم.

و برای همه‌ی این‌ها شرمنده‌ام.

اما حالا که تو رو پیدا کردم، فقط یک آرزو دارم.

اینکه با همسرت خوشبخت باشی.

مواظب خودت باش.

مواظب رز کوچولوت باش ...

بهش عشقی رو بده که من نتونستم به تو بدم.

و اگر روزی تونستی...

اگر روزی دلت خواست...

من هنوز منتظرم.

منتظر دخترم.

از طرف مادرت.

`|پایان نامه|`

با تمام شدن نامه، چند لحظه فقط به کاغذ خیره موندم.

انگار مغزم نمی‌تونست چیزی که خونده بود رو باور کنه.

مادرم...

من مادر داشتم؟

یعنی تمام این سال‌ها فکر می‌کردم مادر بزرگ و تهیونگ تنها آدم‌هایی بودند که توی زندگی من وجود داشتند...

اما یک نفر دیگه هم بود.

یک نفر که سال‌ها دور از من زندگی کرده بود و با این حال، من رو فراموش نکرده بود.

لب‌هام لرزید.

اشک‌ها یکی‌یکی روی گونه‌هام سر خوردند.