HATE TO LOVE²⁸
HATE TO LOVE²⁸
(ویو:رز)
اون صداها مربوط به...
سربازان معترضی بود که نحواهایشان تا بیرون دروازه به گوش میرسید.
با شنیدن اون شعار قلبم به درد اومد.
الان داخل قصر هستم و باهاشون همراه نمیشم اینطور عصبانی هستن.
اما وقتی که من بعد از مراسم ازدواج راهی بکجه میشم و راهی برای برگشت ندارم میخوان چه کنن؟
امیدوارم نه ضعیف شوند،نه درمانده.
شاید شما که خواننده هستید درک نکنید.
اما وقتی که یه فرد رو به عنوان فرماندهی خود انتخاب میکنید،همیشه هم همراه هم شمشیر از غلاف میکشیدید و باهم خون دل میخوردید و از دفعهای قبل هم قوی تر برمیگشتید،حالا که زمان جدایی هست...
هیچ آسون نیست.
سربازان:
«شمشیر ها در غلاف میمانند،
تا شاهدخت به میدان بازگردد!
ما سربازانِ رز هستیم،
نه سپاهیان بی فرمانده!»
بالاخره خودم رو جمع و جور کردم،و با نقاب جدی و قدرتمند همیشگی در رو باز کردم و به سمت اولین پاگرد پله ها با قدم هایی مصمم حرکت کردم.
فرمانده کاوه،کیوان،بهمنزادگان و فرخزاد{گفتم شاید یادتون رفته باشه🤣.}
جلوی سپاه آماده ایستاده بودن،سر فرود آوردن.
با بالا آوردن دستم همهمه ها فروکش کرد.
و سکوتی سنگین برانداز شد.
+:این همهمه ها برای چیست؟
سکوت همچنان ادامه داشت.
تا اینکه سربازی از ردیف عقب با قدم هایی که مردد بود به سمت جلو حرکت کرد.
با لحنی که سعی در محکم بودن داشت گفت:
سرباز:شاهدخت،ما بدون شما به جنگ نمیریم.
چند لحظهای نگاهش کردم.
+:دلیلت چیست؟
سرباز نگاهش رو کنی چرخوند با لحنی که حاکی از خواهش بود لب زد:
سرباز:شاهدخت...
از زمانی که ما جنگیدن را آموختهایم،شما یار و همراه ما بودید.
و الان که حضور ندارید،سپاه احساس کمبود داره.
چند سرباز و حتی باقی فرمانده ها هم موافقت کردن و تک سری تکون دادن.
اگر که این وصلت لعنتی نبود...
خودم زود تر از همه آماده میشدم.
اما چیکار کنم که زندگی همیشه باب میل من نیست.
+:خوب دقت کنید.
الان نه به عنوان یک شاهدخت،یا یک فرمانده...
بلکه به عنوان یک دوست دارم با شماها صحبت میکنم.
این رو بدونید که من هم به اندازهی هر یک از شماها دوست دارم همراه شما باشم.
اما شماها باید این رو هم درنظر بگیرید قبل از اینکه من فرماندهی شماها باشم،شاهدخت این مملکت هستم.
و محدودیت هایی دارم که همیشه نمیتونم در کنار شماها باشم.
این رو هم در نظر بگیر که هریک از شماها به تنهایی قدرتمند و توانا هستید.
بنابراین...
از یزدان پناه تمنا دارم که یار و محافظ شما باشد.
مراقب خود باشید و زنده برگردید.
خانواده هایتان،و من منتظر شما خواهیم بود.
بعد از اتمام حرفام،سکوت به کل حیاط برگشت.
اما رنگ و بوی خشم و سنگینی نمیداد.
بلکه رنگ و بوی درک و احترام میداد.
فرماندههای ارشد جلوی ردیف اول روبه من ایستادن.
و به زانو در اومدن،سرباز ها هم مانند موج دریا پشت سرشون این کار رو انجام دادن.
و یک صدا فریاد زدن:
«تاج بر سر پادشاه،
شمشیر در دست سپاه،
اما شکوه این سرزمین-
در نام رز است!»
برای احترام و تشکر سری هم کردم.
و با نگاهی آروم و امیدوار کننده سپاه رو راهی کردم.
همه با اینکه نمیخواستن،به آرومی بلند شدن و با از بالا بردن شمشیر هاشون،سوار بر اسب شدن و به سمت میدان جنگ تاختند.
کیوان آخرین نفر بود...
بعد از اینکه با نگاهم بهش گفتم مراقب خودت باش و زنده برگرد،لبخندی زد و به سپاه پیوست.
نمیدونم چرا...
اما دلشوره داشتم.
امیدوارم که اتفاقی بدی نیفته.
{و رز نمیدونست که چه کسی تمام این مدت داشته خودش رو نگاه میکرده.
اون هم ثانیه به ثانیه.}
تا پارت بعدی مراقب خودتون باشین 💖.
#بیتیاس#جونگکوک#آرمی#فیک﷼فنفیکشن﷼ازدواجاجباری
(ویو:رز)
اون صداها مربوط به...
سربازان معترضی بود که نحواهایشان تا بیرون دروازه به گوش میرسید.
با شنیدن اون شعار قلبم به درد اومد.
الان داخل قصر هستم و باهاشون همراه نمیشم اینطور عصبانی هستن.
اما وقتی که من بعد از مراسم ازدواج راهی بکجه میشم و راهی برای برگشت ندارم میخوان چه کنن؟
امیدوارم نه ضعیف شوند،نه درمانده.
شاید شما که خواننده هستید درک نکنید.
اما وقتی که یه فرد رو به عنوان فرماندهی خود انتخاب میکنید،همیشه هم همراه هم شمشیر از غلاف میکشیدید و باهم خون دل میخوردید و از دفعهای قبل هم قوی تر برمیگشتید،حالا که زمان جدایی هست...
هیچ آسون نیست.
سربازان:
«شمشیر ها در غلاف میمانند،
تا شاهدخت به میدان بازگردد!
ما سربازانِ رز هستیم،
نه سپاهیان بی فرمانده!»
بالاخره خودم رو جمع و جور کردم،و با نقاب جدی و قدرتمند همیشگی در رو باز کردم و به سمت اولین پاگرد پله ها با قدم هایی مصمم حرکت کردم.
فرمانده کاوه،کیوان،بهمنزادگان و فرخزاد{گفتم شاید یادتون رفته باشه🤣.}
جلوی سپاه آماده ایستاده بودن،سر فرود آوردن.
با بالا آوردن دستم همهمه ها فروکش کرد.
و سکوتی سنگین برانداز شد.
+:این همهمه ها برای چیست؟
سکوت همچنان ادامه داشت.
تا اینکه سربازی از ردیف عقب با قدم هایی که مردد بود به سمت جلو حرکت کرد.
با لحنی که سعی در محکم بودن داشت گفت:
سرباز:شاهدخت،ما بدون شما به جنگ نمیریم.
چند لحظهای نگاهش کردم.
+:دلیلت چیست؟
سرباز نگاهش رو کنی چرخوند با لحنی که حاکی از خواهش بود لب زد:
سرباز:شاهدخت...
از زمانی که ما جنگیدن را آموختهایم،شما یار و همراه ما بودید.
و الان که حضور ندارید،سپاه احساس کمبود داره.
چند سرباز و حتی باقی فرمانده ها هم موافقت کردن و تک سری تکون دادن.
اگر که این وصلت لعنتی نبود...
خودم زود تر از همه آماده میشدم.
اما چیکار کنم که زندگی همیشه باب میل من نیست.
+:خوب دقت کنید.
الان نه به عنوان یک شاهدخت،یا یک فرمانده...
بلکه به عنوان یک دوست دارم با شماها صحبت میکنم.
این رو بدونید که من هم به اندازهی هر یک از شماها دوست دارم همراه شما باشم.
اما شماها باید این رو هم درنظر بگیرید قبل از اینکه من فرماندهی شماها باشم،شاهدخت این مملکت هستم.
و محدودیت هایی دارم که همیشه نمیتونم در کنار شماها باشم.
این رو هم در نظر بگیر که هریک از شماها به تنهایی قدرتمند و توانا هستید.
بنابراین...
از یزدان پناه تمنا دارم که یار و محافظ شما باشد.
مراقب خود باشید و زنده برگردید.
خانواده هایتان،و من منتظر شما خواهیم بود.
بعد از اتمام حرفام،سکوت به کل حیاط برگشت.
اما رنگ و بوی خشم و سنگینی نمیداد.
بلکه رنگ و بوی درک و احترام میداد.
فرماندههای ارشد جلوی ردیف اول روبه من ایستادن.
و به زانو در اومدن،سرباز ها هم مانند موج دریا پشت سرشون این کار رو انجام دادن.
و یک صدا فریاد زدن:
«تاج بر سر پادشاه،
شمشیر در دست سپاه،
اما شکوه این سرزمین-
در نام رز است!»
برای احترام و تشکر سری هم کردم.
و با نگاهی آروم و امیدوار کننده سپاه رو راهی کردم.
همه با اینکه نمیخواستن،به آرومی بلند شدن و با از بالا بردن شمشیر هاشون،سوار بر اسب شدن و به سمت میدان جنگ تاختند.
کیوان آخرین نفر بود...
بعد از اینکه با نگاهم بهش گفتم مراقب خودت باش و زنده برگرد،لبخندی زد و به سپاه پیوست.
نمیدونم چرا...
اما دلشوره داشتم.
امیدوارم که اتفاقی بدی نیفته.
{و رز نمیدونست که چه کسی تمام این مدت داشته خودش رو نگاه میکرده.
اون هم ثانیه به ثانیه.}
تا پارت بعدی مراقب خودتون باشین 💖.
#بیتیاس#جونگکوک#آرمی#فیک﷼فنفیکشن﷼ازدواجاجباری
- ۲۰۷
- ۳۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط