این بار حتی فرصت اعتراض هم پیدا نکردم.
این بار حتی فرصت اعتراض هم پیدا نکردم.
من رو به سمت بالا کشید و روی صندلی گوشه‌ی دیوار انداخت.
نگاهی به اطراف انداختم. اتاق کوچیک و تاریکی بود. دیوارها ظاهر قدیمی و گرفته‌ای داشتن و نور کمی که از چراغ سقفی می‌تابید.
نگاهم دوباره به سمتش برگشت.
طنابی از گوشه‌ی اتاق برداشت و به سمتم اومد.
با تعجب به حرکاتش نگاه می‌کردم که طناب رو دور بدنم به صندلی پیچید
+ هی! چیکار می‌کنی؟!
بدون اینکه حتی نگاهم کنه، با صدای سردی جواب داد:
- خفه شو...
اما ساکت نشدم.
+ دستمو باز کن، لعنتی!
می‌خوام از اینجا برم!
می‌خوام از این جهنم برم بیرون!
نمی‌خوام حتی یه ثانیه پیش تو باشم...
نمی‌خواممم...
هنوز حرفم تموم نشده بود که با ضربه‌ای ، صورتم به سمت دیگه چرخید.
برای چند لحظه همه‌چیز ساکت شد.
با ناباوری سرم رو به‌آرومی برگردوندم و بهش نگاه کردم.
اون من رو زده بود...
نگاهم برای لحظه‌ای روی صورتش ثابت موند. فکم رو محکم روی هم فشار دادم و سعی کردم اشک‌هایی رو که پشت پلک‌هام جمع شده بودن، نگه دارم.
اما اون حتی ذره‌ای هم پشیمون به نظر نمی‌رسید.
- زبون باز کردی...
سرمو به سمت دیگه چرخوندم..
به سمتم اومد و با یک دستش چونه‌م رو گرفت. صورتم رو به سمت خودش برگردوند و مجبورم کرد نگاش کنم.
نگاهش برای لحظه‌ای روی لب‌هام ثابت موند و با لحنی تهدیدآمیز گفت:
- خودم کاری می‌کنم که دیگه جرئت نکنی این‌طوری حرف بزنی.
با عصبانیت سرم رو به سمت دیگه چرخوندم.
دستش رو کنار کشید و قدمی به عقب برداشت. چند لحظه فقط نگاهم کرد و بعد همون پوزخند مسخره روی لب‌هاش نشست.
سری تکون داد و به سمت کمد رفت.
نگاهم ناخودآگاه دنبالش رفت. شلاق برداشته بود... به سمتم برگشت، تمام وجودم دوباره از اضطراب پر شد.
+ تو که نمی‌خوای منو بزنی...؟
سعی کردم صدام عادی به نظر برسه، اما لرزشش کاملاً مشخص بود.
با ترس نگاش می‌کردم و منتظر جوابش موندم.
اون فقط پوزخندی زد.
چند لحظه بعد، درد اولین ضربه باعث شد ناخودآگاه چشم‌هام رو ببندم و بدنم از جا بپره.
- کاری می‌کنم که هیچ‌وقت این لحظه رو فراموش نکنی... ماهزادم
زمان به‌کندی می‌گذشت...
ضربه‌ها و فریادها در فضای سرد اتاق گم می‌شدن و هر لحظه بیشتر احساس ضعف می‌کردم.
دیگه توان مقابله باهاش رو نداشتم. چشم‌هام سنگین شده بودن و صداها کم‌کم برام نامفهوم می‌شدن.
سعی کردم چشم‌هام رو باز نگه دارم، اما همه‌چیز جلوی چشمم تار شده بود.
آخرین چیزی که به یاد دارم، تصویر مبهمش بود که مقابلم ایستاده بود...
و بعد...
همه‌چیز در تاریکی فرو رفت و بیهوش....
ادامه دارد
من رو به سمت بالا کشید و روی صندلی گوشه‌ی دیوار انداخت.
نگاهی به اطراف انداختم. اتاق کوچیک و تاریکی بود. دیوارها ظاهر قدیمی و گرفته‌ای داشتن و نور کمی که از چراغ سقفی می‌تابید.
نگاهم دوباره به سمتش برگشت.
طنابی از گوشه‌ی اتاق برداشت و به سمتم اومد.
با تعجب به حرکاتش نگاه می‌کردم که طناب رو دور بدنم به صندلی پیچید
+ هی! چیکار می‌کنی؟!
بدون اینکه حتی نگاهم کنه، با صدای سردی جواب داد:
- خفه شو...
اما ساکت نشدم.
+ دستمو باز کن، لعنتی!
می‌خوام از اینجا برم!
می‌خوام از این جهنم برم بیرون!
نمی‌خوام حتی یه ثانیه پیش تو باشم...
نمی‌خواممم...
هنوز حرفم تموم نشده بود که با ضربه‌ای ، صورتم به سمت دیگه چرخید.
برای چند لحظه همه‌چیز ساکت شد.
با ناباوری سرم رو به‌آرومی برگردوندم و بهش نگاه کردم.
اون من رو زده بود...
نگاهم برای لحظه‌ای روی صورتش ثابت موند. فکم رو محکم روی هم فشار دادم و سعی کردم اشک‌هایی رو که پشت پلک‌هام جمع شده بودن، نگه دارم.
اما اون حتی ذره‌ای هم پشیمون به نظر نمی‌رسید.
- زبون باز کردی...
سرمو به سمت دیگه چرخوندم..
به سمتم اومد و با یک دستش چونه‌م رو گرفت. صورتم رو به سمت خودش برگردوند و مجبورم کرد نگاش کنم.
نگاهش برای لحظه‌ای روی لب‌هام ثابت موند و با لحنی تهدیدآمیز گفت:
- خودم کاری می‌کنم که دیگه جرئت نکنی این‌طوری حرف بزنی.
با عصبانیت سرم رو به سمت دیگه چرخوندم.
دستش رو کنار کشید و قدمی به عقب برداشت. چند لحظه فقط نگاهم کرد و بعد همون پوزخند مسخره روی لب‌هاش نشست.
سری تکون داد و به سمت کمد رفت.
نگاهم ناخودآگاه دنبالش رفت. شلاق برداشته بود... به سمتم برگشت، تمام وجودم دوباره از اضطراب پر شد.
+ تو که نمی‌خوای منو بزنی...؟
سعی کردم صدام عادی به نظر برسه، اما لرزشش کاملاً مشخص بود.
با ترس نگاش می‌کردم و منتظر جوابش موندم.
اون فقط پوزخندی زد.
چند لحظه بعد، درد اولین ضربه باعث شد ناخودآگاه چشم‌هام رو ببندم و بدنم از جا بپره.
- کاری می‌کنم که هیچ‌وقت این لحظه رو فراموش نکنی... ماهزادم
زمان به‌کندی می‌گذشت...
ضربه‌ها و فریادها در فضای سرد اتاق گم می‌شدن و هر لحظه بیشتر احساس ضعف می‌کردم.
دیگه توان مقابله باهاش رو نداشتم. چشم‌هام سنگین شده بودن و صداها کم‌کم برام نامفهوم می‌شدن.
سعی کردم چشم‌هام رو باز نگه دارم، اما همه‌چیز جلوی چشمم تار شده بود.
آخرین چیزی که به یاد دارم، تصویر مبهمش بود که مقابلم ایستاده بود...
و بعد...
همه‌چیز در تاریکی فرو رفت و بیهوش....
ادامه دارد
- ۴۲۰
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
