Demon...
اهریمن!!
پارت۳
برای ولین بار بعد از مدت‌ها، دلش می‌خواست کسی رو بهتر بشناسه؛ نه به خاطر کاری که می‌تونست براش انجام بده، نه به خاطر موقعیتی که داشت، بلکه فقط به خاطر خود اون آدم.
و این حس، برای مردی مثل کیم تهیونگ، کاملاً تازه بود.
بالاخره به ساختمون محل زندگی تهیونگ رسیدن.
جونگ‌کوک جلوی ورودی ایستاد و چتر رو کمی به سمتش گرفت.
ـ خب، رسیدیم.
تهیونگ نگاهی به ساختمون انداخت و بعد رو به جونگ‌کوک کرد.
ـ ممنون که همراهیم کردی.
ـ خواهش می‌کنم. خوشحال شدم باهاتون آشنا شدم.
تهیونگ برای چند لحظه ساکت موند.
ـ جونگ‌کوک.
ـ بله؟
ـ گفتی هیچ دوستی نداری، درسته؟
جونگ‌کوک با تعجب سر تکون داد.
ـ آره.
ـ پس می‌تونم دوستت باشم؟
جونگ‌کوک چند ثانیه بهش خیره موند.
ـ جدی می‌گی؟
ـ چرا باید شوخی کنم؟
ـ نمی‌دونم. فقط برام عجیبه. ما همین امشب با هم آشنا شدیم.
تهیونگ دست‌هاش رو توی جیب کتش فرو برد.
ـ خب، از یه جایی باید شروع کرد.
جونگ‌کوک لبخند زد.
ـ باشه. خوشحال می‌شم.
تهیونگ گوشی‌ش رو بیرون آورد.
ـ شماره‌ت رو بده.
جونگ‌کوک شماره‌ش رو گفت و چند لحظه بعد، گوشی خودش زنگ خورد.
ـ این شماره‌ی منه. ذخیره‌ش کن.
جونگ‌کوک شماره رو با اسم «تهیونگ» ذخیره کرد.
ـ انجام شد.
تهیونگ نگاهی به صفحه‌ی گوشی خودش انداخت.
جئون جونگ‌کوک.
اسمش رو چند ثانیه نگاه کرد و بعد گوشی رو توی جیبش گذاشت.
ـ وقتی رسیدی خونه، بهم پیام بده.
جونگ‌کوک خندید.
ـ چشم، مامان!
تهیونگ با تعجب نگاهش کرد.
ـ چی گفتی؟
ـ هیچی! شب بخیر، تهیونگ!
جونگ‌کوک با خنده برگشت و زیر بارون دور شد.تهیونگ همون‌جا ایستاد و رفتنش رو تماشا کرد تا اینکه از نظر ناپدید شد.
بعد، بی‌اختیار لبخند زد.نمی‌دونست چرا از همون چند ساعت پیش، دلش نمی‌خواست این آشنایی تموم بشه.نمی‌دونست چرا حرف‌های ساده‌ی اون پسر، بیشتر از تمام گفتگوهای مهمی که در زندگیش داشت، توی ذهنش مونده بودن فقط میدونست که می‌خواد دوباره ببینتش.و شاید برای اولین بار در تمام زندگیش، دلش می‌خواست چیزی رو بدون عجله به دست بیاره چون کیم تهیونگ، در یک شب بارانی، عاشق پسری شده بود که هنوز هیچ‌چیز از دنیای واقعی او نمی‌دانست و جونگ‌کوک، بی‌خبر از همه‌چیز، با خیال اینکه امشب فقط یک دوست جدید پیدا کرده، به سمت خانه قدم برمی‌داشت
توی راه خونه همش به تهیونگ فکر میکرد بالاخره یکی پیدا شده بود که بهش نگه عجیب غریب بدرد نخور و وقتی داستان زندگیش رو شنیده بود قضاوتش نکرده بود.
خیلی خوشحال بود که بعد از بیست و نه سال که زندگیش رو بدون هیچ دوستی گذرونده بود بالاخره یه دوست پیدا کرده بود.
کل مسیر رو به تهیونگ فکر کرد تا اینکه به خونش رسید نفهمیده بود این مسیر رو چطوری طی کرده بود ولی میدونست که اونقدری به تهیونگ فکر کرده که دوری مسیر رو نفهمیده.
در رو باز کرد و پله ها رو یکی یکی بالا رفت تا به در واحدش رسید کلید رو انداخت و در رو باز کرد اما با باز کردن در چشمش به چیزی افتاد که نباید.
تا در رو باز کرد با خاله عزیزش رو به رو شد که با صورت روی زمین افتاده بود و توی همون حالت مونده بود و دور و برش پر از خون بود.
ترسیده بود دستاش میلرزید سر جاش قفل شده بود چطوری باید خالش رو تا بیمارستان میبرد ؟
یک لحظه مثل روزنه امیدی که توی تاریکی پیدا کرده باشه یاد تهیونگ افتاد.
سریع و با دستای لرزون و اشک های روانش شماره تهیونگ رو گرفت
یه بوق
دو بوق
سه بوق
.......
هفتمین بوق
دیگه از اینکه جواب بده ناامید شده بود اشک هاش شدت گرفته و به هق هق افتاده بود تا اینکه
ـ رسیدی خونه بچه خرگوش؟
- ته...تهیو......تهیونگییی
ـ جونگ کوک چرا داری گریه میکنییی
ـ تهیو..نگ......خا..خالمم
ـ چی شدهه
ـ ن...نمیدونمم فقط دور و...برش پ...پر...خونههه
ـ باشه،باشه آدرس خونتون رو بده
ـ (آدرس)
ـ هیچ کاری نکن بهش دست نزن نزدیکش هم نشو تا من برسم
ـ ب...باشه
و تلفن رو قطع کرد...
:::
یه ادامه کوچولو مونده بپرید تو کامنتا
حمایت کنیددددد
راستییی ۷۰۰ تایی مون مبارکککککک باشههه گلیلیلیلی 💖🛐
پارت۳
برای ولین بار بعد از مدت‌ها، دلش می‌خواست کسی رو بهتر بشناسه؛ نه به خاطر کاری که می‌تونست براش انجام بده، نه به خاطر موقعیتی که داشت، بلکه فقط به خاطر خود اون آدم.
و این حس، برای مردی مثل کیم تهیونگ، کاملاً تازه بود.
بالاخره به ساختمون محل زندگی تهیونگ رسیدن.
جونگ‌کوک جلوی ورودی ایستاد و چتر رو کمی به سمتش گرفت.
ـ خب، رسیدیم.
تهیونگ نگاهی به ساختمون انداخت و بعد رو به جونگ‌کوک کرد.
ـ ممنون که همراهیم کردی.
ـ خواهش می‌کنم. خوشحال شدم باهاتون آشنا شدم.
تهیونگ برای چند لحظه ساکت موند.
ـ جونگ‌کوک.
ـ بله؟
ـ گفتی هیچ دوستی نداری، درسته؟
جونگ‌کوک با تعجب سر تکون داد.
ـ آره.
ـ پس می‌تونم دوستت باشم؟
جونگ‌کوک چند ثانیه بهش خیره موند.
ـ جدی می‌گی؟
ـ چرا باید شوخی کنم؟
ـ نمی‌دونم. فقط برام عجیبه. ما همین امشب با هم آشنا شدیم.
تهیونگ دست‌هاش رو توی جیب کتش فرو برد.
ـ خب، از یه جایی باید شروع کرد.
جونگ‌کوک لبخند زد.
ـ باشه. خوشحال می‌شم.
تهیونگ گوشی‌ش رو بیرون آورد.
ـ شماره‌ت رو بده.
جونگ‌کوک شماره‌ش رو گفت و چند لحظه بعد، گوشی خودش زنگ خورد.
ـ این شماره‌ی منه. ذخیره‌ش کن.
جونگ‌کوک شماره رو با اسم «تهیونگ» ذخیره کرد.
ـ انجام شد.
تهیونگ نگاهی به صفحه‌ی گوشی خودش انداخت.
جئون جونگ‌کوک.
اسمش رو چند ثانیه نگاه کرد و بعد گوشی رو توی جیبش گذاشت.
ـ وقتی رسیدی خونه، بهم پیام بده.
جونگ‌کوک خندید.
ـ چشم، مامان!
تهیونگ با تعجب نگاهش کرد.
ـ چی گفتی؟
ـ هیچی! شب بخیر، تهیونگ!
جونگ‌کوک با خنده برگشت و زیر بارون دور شد.تهیونگ همون‌جا ایستاد و رفتنش رو تماشا کرد تا اینکه از نظر ناپدید شد.
بعد، بی‌اختیار لبخند زد.نمی‌دونست چرا از همون چند ساعت پیش، دلش نمی‌خواست این آشنایی تموم بشه.نمی‌دونست چرا حرف‌های ساده‌ی اون پسر، بیشتر از تمام گفتگوهای مهمی که در زندگیش داشت، توی ذهنش مونده بودن فقط میدونست که می‌خواد دوباره ببینتش.و شاید برای اولین بار در تمام زندگیش، دلش می‌خواست چیزی رو بدون عجله به دست بیاره چون کیم تهیونگ، در یک شب بارانی، عاشق پسری شده بود که هنوز هیچ‌چیز از دنیای واقعی او نمی‌دانست و جونگ‌کوک، بی‌خبر از همه‌چیز، با خیال اینکه امشب فقط یک دوست جدید پیدا کرده، به سمت خانه قدم برمی‌داشت
توی راه خونه همش به تهیونگ فکر میکرد بالاخره یکی پیدا شده بود که بهش نگه عجیب غریب بدرد نخور و وقتی داستان زندگیش رو شنیده بود قضاوتش نکرده بود.
خیلی خوشحال بود که بعد از بیست و نه سال که زندگیش رو بدون هیچ دوستی گذرونده بود بالاخره یه دوست پیدا کرده بود.
کل مسیر رو به تهیونگ فکر کرد تا اینکه به خونش رسید نفهمیده بود این مسیر رو چطوری طی کرده بود ولی میدونست که اونقدری به تهیونگ فکر کرده که دوری مسیر رو نفهمیده.
در رو باز کرد و پله ها رو یکی یکی بالا رفت تا به در واحدش رسید کلید رو انداخت و در رو باز کرد اما با باز کردن در چشمش به چیزی افتاد که نباید.
تا در رو باز کرد با خاله عزیزش رو به رو شد که با صورت روی زمین افتاده بود و توی همون حالت مونده بود و دور و برش پر از خون بود.
ترسیده بود دستاش میلرزید سر جاش قفل شده بود چطوری باید خالش رو تا بیمارستان میبرد ؟
یک لحظه مثل روزنه امیدی که توی تاریکی پیدا کرده باشه یاد تهیونگ افتاد.
سریع و با دستای لرزون و اشک های روانش شماره تهیونگ رو گرفت
یه بوق
دو بوق
سه بوق
.......
هفتمین بوق
دیگه از اینکه جواب بده ناامید شده بود اشک هاش شدت گرفته و به هق هق افتاده بود تا اینکه
ـ رسیدی خونه بچه خرگوش؟
- ته...تهیو......تهیونگییی
ـ جونگ کوک چرا داری گریه میکنییی
ـ تهیو..نگ......خا..خالمم
ـ چی شدهه
ـ ن...نمیدونمم فقط دور و...برش پ...پر...خونههه
ـ باشه،باشه آدرس خونتون رو بده
ـ (آدرس)
ـ هیچ کاری نکن بهش دست نزن نزدیکش هم نشو تا من برسم
ـ ب...باشه
و تلفن رو قطع کرد...
:::
یه ادامه کوچولو مونده بپرید تو کامنتا
حمایت کنیددددد
راستییی ۷۰۰ تایی مون مبارکککککک باشههه گلیلیلیلی 💖🛐
- ۶۱۱
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
