چند پارتی بازیچه
پارت ۱۸
پارکینگ شهربازی**
ا.ت قاب عکس را بغل کرده بود و وسط پارکینگ ایستاده بود.
تهیونگ کنار ماشین مشکی خودش ایستاد.
جونگکوک هم رانندهاش را مرخص کرد و به سمت ماشین خودش رفت.
تهیونگ رو به ا.ت گفت:
ـ بیا، با من میای.
جونگکوک همان لحظه گفت:
ـ با من میاد.
تهیونگ سرش را به طرف او چرخاند.
ـ از کی تا حالا تو به جای اون تصمیم میگیری؟
جونگکوک دستش را داخل جیب شلوارش گذاشت.
ـ از وقتی فهمیدم انتخابهای خودش قابل اعتماد نیست.
ا.ت با اعتراض گفت:
ـ ببخشید؟!
تهیونگ در ماشینش را باز کرد.
ـ ا.ت، بیا. عمارت من نزدیکتره.
جونگکوک بدون اینکه حتی نگاهش کند گفت:
ـ راننده، در رو باز کن.
راننده فوراً به سمت ا.ت رفت.
تهیونگ با لحنی جدی گفت:
ـ جئون، فکر نمیکنی داری زیادهروی میکنی؟
ـ نه.
ـ من باهاش کار دارم.
ـ منم دارم.
ا.ت بینشان ایستاد.
ـ ببخشید، من خودم میتونم حرف بزنم!
هر دو همزمان گفتند:
ـ پس انتخاب کن.
ا.ت لبخند زد.
ـ خب، من...
تهیونگ یک قدم جلو آمد.
ـ اگه با من بیای، قبل از رسیدن به عمارت برات بستنی میگیرم.
جونگکوک نگاه سردی به او انداخت.
ـ هر بستنیای که بخواد، میخرم.
تهیونگ گفت:
ـ منم میخرم.
ـ من براش هر چیزی که بخواد میخرم.
ـ منم میخرم.
ا.ت با هیجان گفت:
ـ واقعاً؟!
جونگکوک: ـ بله.
تهیونگ: ـ بله.
ا.ت چند لحظه فکر کرد.
ـ پس من با هر دوتون میام!
سکوت.
جونگکوک: ـ غیرممکنه.
تهیونگ: ـ ماشین من ظرفیتش رو داره.
جونگکوک به او نگاه کرد.
ـ مسئله ظرفیت ماشین نیست.
تهیونگ لبخند محوی زد.
ـ پس مسئله چیه؟ اینکه نمیخوای حتی یک ساعت ازش دور باشی؟
جونگکوک چند ثانیه به او خیره ماند.
ـ مراقب حرف زدنت باش، کیم.
تهیونگ هم نگاهش را پس نداد.
ـ تو هم همینطور، جئون.
ا.ت آرام دستش را بالا برد.
ـ من فقط میخواستم بستنی بخورم...
هیچکدام توجهی نکردند.
ا.ت نفس عمیقی کشید.
ـ خیلی خب! من با کسی میام که کمتر حرف بزنه!
هر دو ساکت شدند.
ا.ت با خوشحالی به سمت ماشین جونگکوک رفت.
تهیونگ با ناباوری نگاهش کرد.
ـ واقعاً؟
ا.ت در ماشین را باز کرد.
ـ بله! چون کوک کلاً حرف نمیزنه!
جونگکوک برای اولین بار لبخند بسیار کمرنگی زد.
تهیونگ دستش را روی سقف ماشین خودش گذاشت.
ـ جئون، این مسابقه تموم نشده.
جونگکوک سوار ماشین شد.
ـ برای من از اول هم مسابقه نبود.
تهیونگ با خونسردی جواب داد:
ـ معلومه. چون هنوز نبردی.
### **ساعت ۱۴:۵۰ ـ داخل ماشین جونگکوک**
ا.ت روی صندلی جلو نشسته بود و قاب عکس را روی پاهایش گذاشته بود.
جونگکوک پشت فرمان بود.
ا.ت گفت:
ـ کوک؟
ـ جانم؟
ـ تهیونگ ناراحت شد؟
ـ به من مربوط نیست.
ـ ولی من دلم براش سوخت.
جونگکوک نگاه کوتاهی به او انداخت.
ـ میخوای برگردیم؟
ا.ت سریع گفت:
ـ نه!
جونگکوک لبخند محوی زد.
ـ پس دیگه نگران نباش.
گوشی جونگکوک زنگ خورد.
روی صفحه اسم کیم تهیونگ دیده میشد.
جونگکوک تماس را وصل کرد.
ـ چیه؟
صدای تهیونگ از بلندگو پخش شد.
ـ فقط زنگ زدم بگم دفعه بعد اجازه نمیدم ببریش.
جونگکوک گفت:
ـ دفعه بعدی وجود نداره.
تهیونگ خندید.
ـ خیلی مطمئنی، جئون.
ـ کاملاً.
تهیونگ قبل از قطع تماس گفت:
ـ به ا.ت بگو بستنی توتفرنگیش رو فراموش نکنه.
ا.ت فوراً به سمت گوشی خم شد.
ـ تهیونگ! منم دوستت دارم!
جونگکوک تماس را قطع کرد.
ا.ت با تعجب برگشت.
ـ چرا قطع کردی؟!
جونگکوک خونسرد گفت:
ـ آنتن نداشت.
ا.ت به صفحه گوشی نگاه کرد.
ـ ولی آنتن پر بود!
جونگکوک سرعت ماشین را تنظیم کرد.
ـ ا.ت.
ـ بله؟
ـ بستنی شکلاتی میخوای یا توتفرنگی؟
ا.ت لبخند بزرگی زد.
ـ هردو!
جونگکوک زیر لب گفت:
ـ معلومه که هردو...
پارکینگ شهربازی**
ا.ت قاب عکس را بغل کرده بود و وسط پارکینگ ایستاده بود.
تهیونگ کنار ماشین مشکی خودش ایستاد.
جونگکوک هم رانندهاش را مرخص کرد و به سمت ماشین خودش رفت.
تهیونگ رو به ا.ت گفت:
ـ بیا، با من میای.
جونگکوک همان لحظه گفت:
ـ با من میاد.
تهیونگ سرش را به طرف او چرخاند.
ـ از کی تا حالا تو به جای اون تصمیم میگیری؟
جونگکوک دستش را داخل جیب شلوارش گذاشت.
ـ از وقتی فهمیدم انتخابهای خودش قابل اعتماد نیست.
ا.ت با اعتراض گفت:
ـ ببخشید؟!
تهیونگ در ماشینش را باز کرد.
ـ ا.ت، بیا. عمارت من نزدیکتره.
جونگکوک بدون اینکه حتی نگاهش کند گفت:
ـ راننده، در رو باز کن.
راننده فوراً به سمت ا.ت رفت.
تهیونگ با لحنی جدی گفت:
ـ جئون، فکر نمیکنی داری زیادهروی میکنی؟
ـ نه.
ـ من باهاش کار دارم.
ـ منم دارم.
ا.ت بینشان ایستاد.
ـ ببخشید، من خودم میتونم حرف بزنم!
هر دو همزمان گفتند:
ـ پس انتخاب کن.
ا.ت لبخند زد.
ـ خب، من...
تهیونگ یک قدم جلو آمد.
ـ اگه با من بیای، قبل از رسیدن به عمارت برات بستنی میگیرم.
جونگکوک نگاه سردی به او انداخت.
ـ هر بستنیای که بخواد، میخرم.
تهیونگ گفت:
ـ منم میخرم.
ـ من براش هر چیزی که بخواد میخرم.
ـ منم میخرم.
ا.ت با هیجان گفت:
ـ واقعاً؟!
جونگکوک: ـ بله.
تهیونگ: ـ بله.
ا.ت چند لحظه فکر کرد.
ـ پس من با هر دوتون میام!
سکوت.
جونگکوک: ـ غیرممکنه.
تهیونگ: ـ ماشین من ظرفیتش رو داره.
جونگکوک به او نگاه کرد.
ـ مسئله ظرفیت ماشین نیست.
تهیونگ لبخند محوی زد.
ـ پس مسئله چیه؟ اینکه نمیخوای حتی یک ساعت ازش دور باشی؟
جونگکوک چند ثانیه به او خیره ماند.
ـ مراقب حرف زدنت باش، کیم.
تهیونگ هم نگاهش را پس نداد.
ـ تو هم همینطور، جئون.
ا.ت آرام دستش را بالا برد.
ـ من فقط میخواستم بستنی بخورم...
هیچکدام توجهی نکردند.
ا.ت نفس عمیقی کشید.
ـ خیلی خب! من با کسی میام که کمتر حرف بزنه!
هر دو ساکت شدند.
ا.ت با خوشحالی به سمت ماشین جونگکوک رفت.
تهیونگ با ناباوری نگاهش کرد.
ـ واقعاً؟
ا.ت در ماشین را باز کرد.
ـ بله! چون کوک کلاً حرف نمیزنه!
جونگکوک برای اولین بار لبخند بسیار کمرنگی زد.
تهیونگ دستش را روی سقف ماشین خودش گذاشت.
ـ جئون، این مسابقه تموم نشده.
جونگکوک سوار ماشین شد.
ـ برای من از اول هم مسابقه نبود.
تهیونگ با خونسردی جواب داد:
ـ معلومه. چون هنوز نبردی.
### **ساعت ۱۴:۵۰ ـ داخل ماشین جونگکوک**
ا.ت روی صندلی جلو نشسته بود و قاب عکس را روی پاهایش گذاشته بود.
جونگکوک پشت فرمان بود.
ا.ت گفت:
ـ کوک؟
ـ جانم؟
ـ تهیونگ ناراحت شد؟
ـ به من مربوط نیست.
ـ ولی من دلم براش سوخت.
جونگکوک نگاه کوتاهی به او انداخت.
ـ میخوای برگردیم؟
ا.ت سریع گفت:
ـ نه!
جونگکوک لبخند محوی زد.
ـ پس دیگه نگران نباش.
گوشی جونگکوک زنگ خورد.
روی صفحه اسم کیم تهیونگ دیده میشد.
جونگکوک تماس را وصل کرد.
ـ چیه؟
صدای تهیونگ از بلندگو پخش شد.
ـ فقط زنگ زدم بگم دفعه بعد اجازه نمیدم ببریش.
جونگکوک گفت:
ـ دفعه بعدی وجود نداره.
تهیونگ خندید.
ـ خیلی مطمئنی، جئون.
ـ کاملاً.
تهیونگ قبل از قطع تماس گفت:
ـ به ا.ت بگو بستنی توتفرنگیش رو فراموش نکنه.
ا.ت فوراً به سمت گوشی خم شد.
ـ تهیونگ! منم دوستت دارم!
جونگکوک تماس را قطع کرد.
ا.ت با تعجب برگشت.
ـ چرا قطع کردی؟!
جونگکوک خونسرد گفت:
ـ آنتن نداشت.
ا.ت به صفحه گوشی نگاه کرد.
ـ ولی آنتن پر بود!
جونگکوک سرعت ماشین را تنظیم کرد.
ـ ا.ت.
ـ بله؟
ـ بستنی شکلاتی میخوای یا توتفرنگی؟
ا.ت لبخند بزرگی زد.
ـ هردو!
جونگکوک زیر لب گفت:
ـ معلومه که هردو...
- ۷۹
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط