و حالا… داستان به پایان رسید.

و حالا… داستان به پایان رسید.

راستش را بخواهید، هنوز هم نمی‌دانم چطور باید درباره‌ی تمام شدن این رمان حرف بزنم.

من با نایک زندگی کردم؛ با سکوت‌هایش، با لبخندهای کم‌رنگش، با نگرانی‌هایش برای کوک و با تمام چیزهایی که هیچ‌وقت نتوانست به زبان بیاورد.

شاید هیچ‌وقت به اندازه‌ی کافی درباره‌اش نگفته باشم، اما نایک برای من فقط یک شخصیت داستانی نبود. بخشی از خودم را در او جا گذاشته بودم؛ و شاید به همین دلیل، نوشتن آخرین لحظه‌هایش این‌قدر سخت بود.

نمی‌خواستم برود. واقعاً نمی‌خواستم.

اما بعضی شخصیت‌ها قرار نیست تا آخر داستان کنارمان بمانند؛ قرار است چیزی از خودشان به جا بگذارند که حتی با تمام شدن داستان هم فراموش نشود.

اگر در تمام این مدت همراه این داستان بودید، اگر نگران نایک شدید، با کوک خندیدید، از رازهای عمارت سر درآوردید یا حتی یک‌بار دلتان برای یکی از شخصیت‌ها گرفت، از صمیم قلب ممنونم.

این رمان با آخرین پارت تمام شد، اما برای من، نایک هنوز همان مردی است که پشت پنجره‌ی عمارت ایستاده و منتظر است باران بند بیاید.

و شاید بعضی چراغ‌ها، حتی وقتی صاحبشان برنمی‌گردد، هیچ‌وقت خاموش نشوند.

برای همیشه، نایک. 🖤

لطفا یک متن یادگاری با تاریخ برام بنویسید و نظرتون رو راجب سبز یشم زیر باران بگید🖤🌿