Demon..
اهریمن!!
پارت 1
بارون شدیدی روی خیابون‌های سئول می‌بارید. نور چراغ‌های خیابون روی آسفالت خیس افتاده بود و آدم‌ها با قدم‌های تند از کنار هم رد می‌شدن؛ هرکدوم عجله داشتن زودتر به جایی برسن که اسمش خونه بود.
اما برای جئون جونگکوک، خونه بیشتر از هر جای دیگه‌ای معنی داشت.
بیست‌ونه سالش بود و تمام زندگی‌ش رو کنار تنها کسی گذرونده بود که هیچ‌وقت ترکش نکرده بود؛ خاله‌ش.
اون شب، بعد از اینکه مطمئن شد خاله‌ش داروهاش رو خورده و خوابیده، پالتوی مشکی‌ش رو پوشید و از خونه بیرون زد. دلش می‌خواست کمی قدم بزنه. شاید هم می‌خواست برای چند ساعت از فکرهایی که این روزها حتی موقع خواب هم دست از سرش برنمی‌داشتن، فاصله بگیره.
چند دقیقه زیر بارون راه رفت تا اینکه چشمش به کافه‌ای کوچیک در گوشه‌ی خیابون افتاد.
وارد شد، چترش رو کنار در گذاشت و میز کنار پنجره رو انتخاب کرد.
بعد از سفارش قهوه، به شیشه تکیه داد و به خیابون خیره شد.
بارون رو دوست داشت. همیشه دوستش داشت. صدای قطره‌ها بهش آرامش می‌داد؛ انگار دنیا برای چند دقیقه ساکت می‌شد و ازش انتظار نداشت قوی باشه.
ـ قهوه‌تون، آقا.
جونگکوک با لبخند کوتاهی تشکر کرد و فنجون رو برداشت.
هنوز اولین جرعه رو نخورده بود که مردی رو دید که جلوی در کافه ایستاده بود.
قدبلند، با موهای مشکی و چشم‌هایی به همون تیرگی شب. کت بلند قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود و چهره‌ی جدی‌ش باعث می‌شد حتی بدون اینکه حرفی بزنه، توجه آدم‌ها رو به خودش جلب کنه.
مرد درست پیش از ورود به کافه، زنی رو دید که چند قدم اون‌طرف‌تر زیر بارون ایستاده بود. بدون مکث، چتر مشکی‌ش رو به سمت زن گرفت.
ـ بفرمایید.
زن با تعجب نگاهش کرد.
ـ ولی خودتون چی؟ شما هم خیس می‌شید!
مرد نگاه کوتاهی به آسمون انداخت.
ـ نگران من نباشید. خونه‌م نزدیکه.
زن چند بار تشکر کرد و چتر رو گرفت. مرد دست‌هاش رو توی جیب کتش فرو برد و وارد کافه شد.
جونگکوک ناخودآگاه لبخند زد.
چه آدم عجیبی...
مرد سفارش قهوه داد و روی یکی از صندلی‌های نزدیک پیشخوان نشست.
چند دقیقه بعد، وقتی قهوه‌ش رو تموم کرد، از جاش بلند شد و به سمت در رفت.
جونگکوک نگاهی به بیرون انداخت. بارون هنوز شدید بود.
فنجونش رو روی میز گذاشت، پالتوش رو برداشت و به سمت مرد رفت.
ـ ببخشید، آقا!
مرد برگشت و نگاهش کرد.
ـ با من بودی؟
ـ بله. ببخشید که مزاحمتون می‌شم، ولی... اگه مسیرتون نزدیکه، می‌تونم همراهتون بیام. با این وضعیت، پیاده رفتن یکم سخته.
مرد چند ثانیه بهش خیره موند.
ـ تو معمولاً به غریبه‌ها پیشنهاد می‌دی همراهشون بری؟
جونگکوک لبخند زد.
ـ نه، راستش شما اولین نفرید.
ـ پس چرا من؟
جونگکوک کمی فکر کرد.
ـ چون چترتون رو به یه نفر دیگه دادید و الان خودتون چتر ندارید.
مرد نگاه کوتاهی به دست خالی خودش انداخت و بعد دوباره به جونگکوک نگاه کرد.
ـ دلیل جالبیه.
ـ می‌تونید قبول نکنید. فقط فکر کردم شاید بهتر باشه.
مرد لحظه‌ای سکوت کرد.
ـ کیم تهیونگ.
جونگکوک کمی سرش رو خم کرد.
ـ جئون جونگکوک. خوشبختم.
ـ منم همین‌طور.
تهیونگ نگاهی به خیابون انداخت و بعد به چتری که کنار در بود.
ـ خیلی خب. مزاحمت نمی‌شم؟
ـ اگه مزاحم بودید که پیشنهاد نمی‌دادم!
تهیونگ لبخند بسیار محوی زد.
ـ پس بریم.
هر دو از کافه بیرون رفتن. جونگکوک چترش رو باز کرد و کمی به سمت تهیونگ گرفت تا هر دو زیرش جا بشن.
خیابون خلوت‌تر از قبل شده بود. صدای بارون روی چتر می‌پیچید و نور چراغ‌ها روی پیاده‌روهای خیس می‌درخشید.
چند دقیقه در سکوت راه رفتن تا اینکه تهیونگ پرسید:
ـ چند سالته؟
ـ بیست‌ونه. شما؟
ـ سی‌ویک.
ـ پس خیلی هم از هم دور نیستیم.
ـ فکر می‌کردم کم‌سن‌تری.
جونگکوک خندید.
ـ اینو زیاد می‌شنوم.
ـ دانشگاه میری؟
ـ آره. شما چی؟
ـ دانشگاه رو تموم کردم.
ـ چه رشته‌ای خوندید؟
ـ مدیریت.
جونگکوک سرش رو تکون داد.
ـ بهتون میاد.
ـ چرا؟
ـ نمی‌دونم. قیافه‌تون شبیه آدم‌هاییه که دوست دارن همه‌چیز طبق برنامه‌شون پیش بره.
تهیونگ نگاهش کرد.
ـ یعنی از روی قیافه‌م درباره‌م قضاوت می‌کنی؟
ـ نه! فقط یه حدسه.
ـ امیدوارم توی دانشگاه این‌قدر راحت درباره‌ی استادها هم نظر ندی.
جونگکوک خندید.
ـ نه بابا، اونجا ساکتم.
ـ پس این همه حرف رو از کجا آوردی؟
ـ شاید چون شما سؤال می‌پرسید.
تهیونگ چیزی نگفت، اما لبخند کم‌رنگی روی لبش نشست.
عجیب بود. مدت‌ها بود کسی این‌طور راحت باهاش حرف نزده بود؛ بدون ترس، بدون چاپلوسی و بدون اینکه بخواد چیزی ازش به دست بیاره.
ـ راستی، چرا چترتون رو دادید به اون خانم؟ خودتون هم بهش احتیاج داشتید.
بپرید تو کامنتا ادامش...
شرط نمیزارم میخوام ببینم فعلا چقد دوستش دارید!
پارت 1
بارون شدیدی روی خیابون‌های سئول می‌بارید. نور چراغ‌های خیابون روی آسفالت خیس افتاده بود و آدم‌ها با قدم‌های تند از کنار هم رد می‌شدن؛ هرکدوم عجله داشتن زودتر به جایی برسن که اسمش خونه بود.
اما برای جئون جونگکوک، خونه بیشتر از هر جای دیگه‌ای معنی داشت.
بیست‌ونه سالش بود و تمام زندگی‌ش رو کنار تنها کسی گذرونده بود که هیچ‌وقت ترکش نکرده بود؛ خاله‌ش.
اون شب، بعد از اینکه مطمئن شد خاله‌ش داروهاش رو خورده و خوابیده، پالتوی مشکی‌ش رو پوشید و از خونه بیرون زد. دلش می‌خواست کمی قدم بزنه. شاید هم می‌خواست برای چند ساعت از فکرهایی که این روزها حتی موقع خواب هم دست از سرش برنمی‌داشتن، فاصله بگیره.
چند دقیقه زیر بارون راه رفت تا اینکه چشمش به کافه‌ای کوچیک در گوشه‌ی خیابون افتاد.
وارد شد، چترش رو کنار در گذاشت و میز کنار پنجره رو انتخاب کرد.
بعد از سفارش قهوه، به شیشه تکیه داد و به خیابون خیره شد.
بارون رو دوست داشت. همیشه دوستش داشت. صدای قطره‌ها بهش آرامش می‌داد؛ انگار دنیا برای چند دقیقه ساکت می‌شد و ازش انتظار نداشت قوی باشه.
ـ قهوه‌تون، آقا.
جونگکوک با لبخند کوتاهی تشکر کرد و فنجون رو برداشت.
هنوز اولین جرعه رو نخورده بود که مردی رو دید که جلوی در کافه ایستاده بود.
قدبلند، با موهای مشکی و چشم‌هایی به همون تیرگی شب. کت بلند قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود و چهره‌ی جدی‌ش باعث می‌شد حتی بدون اینکه حرفی بزنه، توجه آدم‌ها رو به خودش جلب کنه.
مرد درست پیش از ورود به کافه، زنی رو دید که چند قدم اون‌طرف‌تر زیر بارون ایستاده بود. بدون مکث، چتر مشکی‌ش رو به سمت زن گرفت.
ـ بفرمایید.
زن با تعجب نگاهش کرد.
ـ ولی خودتون چی؟ شما هم خیس می‌شید!
مرد نگاه کوتاهی به آسمون انداخت.
ـ نگران من نباشید. خونه‌م نزدیکه.
زن چند بار تشکر کرد و چتر رو گرفت. مرد دست‌هاش رو توی جیب کتش فرو برد و وارد کافه شد.
جونگکوک ناخودآگاه لبخند زد.
چه آدم عجیبی...
مرد سفارش قهوه داد و روی یکی از صندلی‌های نزدیک پیشخوان نشست.
چند دقیقه بعد، وقتی قهوه‌ش رو تموم کرد، از جاش بلند شد و به سمت در رفت.
جونگکوک نگاهی به بیرون انداخت. بارون هنوز شدید بود.
فنجونش رو روی میز گذاشت، پالتوش رو برداشت و به سمت مرد رفت.
ـ ببخشید، آقا!
مرد برگشت و نگاهش کرد.
ـ با من بودی؟
ـ بله. ببخشید که مزاحمتون می‌شم، ولی... اگه مسیرتون نزدیکه، می‌تونم همراهتون بیام. با این وضعیت، پیاده رفتن یکم سخته.
مرد چند ثانیه بهش خیره موند.
ـ تو معمولاً به غریبه‌ها پیشنهاد می‌دی همراهشون بری؟
جونگکوک لبخند زد.
ـ نه، راستش شما اولین نفرید.
ـ پس چرا من؟
جونگکوک کمی فکر کرد.
ـ چون چترتون رو به یه نفر دیگه دادید و الان خودتون چتر ندارید.
مرد نگاه کوتاهی به دست خالی خودش انداخت و بعد دوباره به جونگکوک نگاه کرد.
ـ دلیل جالبیه.
ـ می‌تونید قبول نکنید. فقط فکر کردم شاید بهتر باشه.
مرد لحظه‌ای سکوت کرد.
ـ کیم تهیونگ.
جونگکوک کمی سرش رو خم کرد.
ـ جئون جونگکوک. خوشبختم.
ـ منم همین‌طور.
تهیونگ نگاهی به خیابون انداخت و بعد به چتری که کنار در بود.
ـ خیلی خب. مزاحمت نمی‌شم؟
ـ اگه مزاحم بودید که پیشنهاد نمی‌دادم!
تهیونگ لبخند بسیار محوی زد.
ـ پس بریم.
هر دو از کافه بیرون رفتن. جونگکوک چترش رو باز کرد و کمی به سمت تهیونگ گرفت تا هر دو زیرش جا بشن.
خیابون خلوت‌تر از قبل شده بود. صدای بارون روی چتر می‌پیچید و نور چراغ‌ها روی پیاده‌روهای خیس می‌درخشید.
چند دقیقه در سکوت راه رفتن تا اینکه تهیونگ پرسید:
ـ چند سالته؟
ـ بیست‌ونه. شما؟
ـ سی‌ویک.
ـ پس خیلی هم از هم دور نیستیم.
ـ فکر می‌کردم کم‌سن‌تری.
جونگکوک خندید.
ـ اینو زیاد می‌شنوم.
ـ دانشگاه میری؟
ـ آره. شما چی؟
ـ دانشگاه رو تموم کردم.
ـ چه رشته‌ای خوندید؟
ـ مدیریت.
جونگکوک سرش رو تکون داد.
ـ بهتون میاد.
ـ چرا؟
ـ نمی‌دونم. قیافه‌تون شبیه آدم‌هاییه که دوست دارن همه‌چیز طبق برنامه‌شون پیش بره.
تهیونگ نگاهش کرد.
ـ یعنی از روی قیافه‌م درباره‌م قضاوت می‌کنی؟
ـ نه! فقط یه حدسه.
ـ امیدوارم توی دانشگاه این‌قدر راحت درباره‌ی استادها هم نظر ندی.
جونگکوک خندید.
ـ نه بابا، اونجا ساکتم.
ـ پس این همه حرف رو از کجا آوردی؟
ـ شاید چون شما سؤال می‌پرسید.
تهیونگ چیزی نگفت، اما لبخند کم‌رنگی روی لبش نشست.
عجیب بود. مدت‌ها بود کسی این‌طور راحت باهاش حرف نزده بود؛ بدون ترس، بدون چاپلوسی و بدون اینکه بخواد چیزی ازش به دست بیاره.
ـ راستی، چرا چترتون رو دادید به اون خانم؟ خودتون هم بهش احتیاج داشتید.
بپرید تو کامنتا ادامش...
شرط نمیزارم میخوام ببینم فعلا چقد دوستش دارید!
- ۶۶۷
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
