کتاب فضل تو را آبِ بحر کافی نیست که تر کنم سر انگشت و صفحه بشمارم

ای ماهیگیر! قبل از آن که به تورت نگاه کنی، نگاه به خلقت بحر و دریا و اقیانوس کن تا به نقطه ای از وسعت بی کرانه نعمت های خداوند پی برده باشی!

ای کشتیبان! به دست هایت مغرور مباش، که سکّان باد، تنها به فرمان خداوند می چرخد، نه توانایی و دانایی تو!

ای نقّاش! عظمت خلقت را در بومِ محدود خود خلاصه مکن و لاجوردِ احساس را، با غرور رنگ ها میالای که آن گاه، بشر زیان کار نخواهد فهمید معنایِ «وَ إِذَ الْبِحَارُ سُجِّرَتْ» را!

حرفی بود، کلمه شد، جاری شد، و دل های شیفته «دریا»یش نامیدند!

گاه، به آرامی نگاه مادران؛ گاهواره ای از حسّ زیبای آرامش! گاه به خشم و خروش یک شمشیر، سخت بی رحم و خون ریز!

گاه، زیبای صبور! گاه، پابند غرور! گاه، نجوای لطیف، گاه، فریاد سخیف! آسمان آیینه ای می خواست، تا ستارگان در پولک ماهی ها بدرخشند و فانوس های دریایی، رقص نورِ ماهی ها را به تماشا بنشینند.

آسمان آیینه ای می خواست تا ماه، چهره نیم رخ و تمام رخِ خود را، دو برابر کند. آسمان آیینه ای می خواست تا رنگ هایش را تکثیر کند، و هر ماهیِ عاشق، مشتریِ سیاره ای از کهکشان بشود.

روزی، دریا هم آسمان خواهد شد؛ آن روز در ذهن تمام ماهی ها، رستاخیزِ وصل است و مصداق آسمانیِ آیه «وَ إِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ»!