انگار قسمتِ رمضان، داغِ.علی دیدن است... انگار این ماهِ خد

انگار قسمتِ رمضان، داغِ.علی دیدن است... انگار این ماهِ خدا، امسال با بغضی سنگین‌تر از همیشه گره خورده است؛ بغضی که با هیچ افطاری فرو نمی‌نشیند و با هیچ دعایی از دل بیرون نمی‌رود...

عجب جنگی‌ست... یک‌طرف، روزه‌دارانی که با لب‌های خشک، دل به خدا سپرده‌اند و چشم‌انتظار لحظه‌های افطارند؛ طرف دیگر، متجاوزانی که گویی بویی از انسانیت نبرده‌اند...

رمضان آمده بود تا دل‌هایمان به آسمان نزدیک‌تر شود، اما حالا چشم‌هایمان از داغی سنگین، بارانی‌ست و دعاهایمان رنگِ دلتنگی گرفته‌اند.

کاش تقویم، همان‌جا می‌ایستاد... کاش روزها از حرکت بازمی‌ایستادند... کاش نهمِ اسفند هرگز از راه نمی‌رسید؛ کاش زمان می‌فهمید که بعضی تاریخ‌ها فقط یک روز در تقویم نیستند، بلکه زخمی‌اند که تا همیشه در قلب یک ملت می‌مانند...

رهبر شهیدم... چه تلخ است که نامت را با واژهٔ «شهید» صدا بزنیم؛ چه سخت است باور کنیم روزهایی را که حضورت، مایهٔ دلگرمی بود، باید با خاطره‌ات سر کنیم.

این رمضان، سفره‌ها پهن می‌شوند، دعاها خوانده می‌شوند و اذان‌ها به گوش می‌رسند؛ اما در گوشه‌ای از دل‌ها، بغضی نشسته که با هیچ صدایی نمی‌شکند و داغی مانده که با گذشتِ روزگار هم سرد نمی‌شود...

کاش نهمِ اسفند، هرگز به تقویمِ زندگی‌مان راه پیدا نمی‌کرد...

#رهبر_شهیدم




.


.


.