رمان تهیونگ

✨On the way to liberation{ part ۱46 }🌷

- نه بیب، قهر نکن... می‌خوایم بریم برای پسر کوچولوی بابا خرید کنیم.

× آخ جون!

لبخندی روی لبم نشست و دستم رو توی دست تهیونگ گذاشتم.

شاید آدم‌هایی که تا همین چند ساعت پیش کنارمون بودند، حالا ازمون فاصله گرفته بودند.

شاید دوباره قرار بود هرکدوم به زندگی خودشون برگردند و کیلومترها بینمون فاصله بیفته...

اما زندگی همین بود.

آدم‌ها وارد زندگی‌مون می‌شدند، بعضی‌ها برای مدت کوتاهی می‌موندند و بعضی‌ها سال‌ها کنارمون بودند. گاهی بدون اینکه بفهمیم، تبدیل به بخشی از خاطراتمون می‌شدند و وقتی ازمون دور می‌شدند، تازه جای خالی‌شون رو حس می‌کردیم.

من همیشه فکر می‌کردم آدم‌ها وقتی از زندگی هم میرن، یعنی همه‌چیز تموم شده.

اما حالا می‌فهمیدم همیشه این‌طور نیست.

بعضی رفتن‌ها فقط یک فاصله بودند...

فاصله‌ای بین دو دیدار.

اون‌ها بعد از مدت‌ها دوباره به خونه و زندگی‌ای که از اول داشتند برمی‌گشتند؛ به شهری که سال‌ها توش زندگی کرده بودند، به آدم‌هایی که منتظرشون بودند و به خاطراتی که من هیچ‌وقت نمی‌تونستم مثل اون‌ها تجربه‌شون کنم.

و من؟

من قرار بود با تهیونگ برگردم به خونه‌ای که حالا دیگه فقط خونه‌ی من نبود.

خونه‌ای که صدای خنده‌ی رز توش مونده بود...

خاطرات تها ، جویو ، مادر بزرگ ، جینا ، خاله ته ، دوست های تهیونگ و حتا اون زن جادوگر که الان داخل زندان هست

روزهایی که با هم گذرونده بودیم...

و حتی دعواها و لحظه‌هایی که فکر می‌کردم هیچ‌وقت تموم نمی‌شن.

همه‌ی اون آدم‌ها شاید از جلوی چشمم دور می‌شدند، اما از زندگی من نه.

چون بعضی آدم‌ها وقتی میرن، خاطره‌شون تازه شروع به زندگی کردن می‌کنه.

شاید زندگی همین بود...

آدم‌هایی رو بهت می‌داد، بهشون وابسته‌ات می‌کرد و بعد برای مدتی ازت دورشون می‌کرد.

اما من مطمئن بودم این خداحافظی، آخرین خداحافظی ما نیست.

چون حالا دیگه می‌دونستم خانواده فقط آدم‌هایی نیستند که باهاشون نسبت خونی داری.

گاهی خانواده همون آدمیه که وسط تاریکی دستت رو می‌گیره...

همون کسی که وقتی همه‌چیزت رو از دست دادی، کنارت می‌مونه.

و من اینو بیشتر از هرکسی، از تهیونگ یاد گرفته بودم.

اولش فکر میکردم پدر ..مادر خودمم توی همین تاریکی منو رها کردن... اما اونا از قبل از همه چیز خبر داشتند و تنها کسی که از زندگی خودش خبر نداشت من بودم..

چند ساعت بعد...
|فلش‌بک تها داخل هواپیما|

نگاهم رو از پنجره‌ی هواپیما گرفتم و به صندلی‌های پشتم دادم

رز توی بغل مادر بزرگش خوابیده بود.

جویو هم سرش رو روی شونه‌ام گذاشته و خوابش برده بود.

اما من حتی نمی‌تونستم چشم‌هام رو روی هم بذارم.

فکرم فقط درگیر نامه‌ای بود که تهیونگ به من داده بود.

پاکت هنوز توی دستم بود.

بارها نگاهش کرده بودم، اما حتی یک کلمه از نوشته‌ی داخلش رو نمی‌دونستم.

شاید همین بی‌خبری بیشتر از خود نامه منو می‌ترسوند.

چرا تهیونگ ازم خواسته بود اون رو توی هواپیما باز کنم؟

و مهم‌تر از همه...

چرا تهیونگ این نامه رو به من داده بود؟

انگشت‌هام رو روی لبه‌ی پاکت کشیدم.

چند ثانیه مردد موندم.

اما بالاخره نفس عمیقی کشیدم و دل رو به دریا زدم.

آروم برگه‌ی داخل پاکت رو بیرون کشیدم.

همین که چشمم به نوشته‌ها افتاد، قلبم برای لحظه‌ای ایستاد.

دستخطی زیبا و مرتب روی کاغذ نقش بسته بود.

برگه رو با هر دو دستم گرفتم و شروع کردم به خوندن.


|متن نامه|

«زندگی همیشه برای همه خوب پیش نمی‌ره...

گاهی آدم توی قسمتی از زندگی خودش گیر می‌افته که راه برگشتی براش وجود نداره.

گاهی تاریکی اون‌قدر زیاد می‌شه که آدم مجبور می‌شه کارهایی رو انجام بده که هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد روزی انجامشون بده.

حتی مجبور می‌شه از کسی که بیشتر از همه دوستش داره، دور بمونه.

زندگی تو هم مثل خیلی از آدم‌های دیگه نبود.

از وقتی چشم باز کردی، به جای اینکه آغوش یک مادر رو ببینی، صورت خسته و پیر مادربزرگت جلوی چشمت بود.

توی مدرسه، وقتی بقیه از پدر و مادرشون حرف می‌زدند، تو کسی رو نداشتی که ازش حرف بزنی.

نه مادری کنارت بود...

نه پدری...

فقط خودت بودی و خودت.

شاید برای همین خیلی زودتر از سنت بزرگ شدی.

اما چیزی که هیچ‌وقت نمی‌دونستی این بود که پشت تمام اون تنهایی، کسی وجود داشت که هر سال، هر ماه و حتی هر روز بهت فکر می‌کرد.

من...

مادرت.