‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎

‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌┅┄ ❥🕊ᰔᩚ჻❀ᭂ࿐‌
در دلِ جهان، زمان نه خطی‌ست و نه یکسان؛ برای سیاه‌چاله‌ای که نور را می‌بلعد، ثانیه‌ای شاید یک عمر بگذرد،
و برای ستاره‌ای درخشان، عمری شاید در یک نفس محو شود.
این، قانون نسبیت است؛ آنجا که آلبرت انیشتین گفت:
"زمان برای همه به یک سرعت نمی‌گذرد؛
سرعت، گرانش، و مکان، آن را می‌پیچند، خم می‌کنند، و می‌کاهند."

و مگر زندگی آدم‌ها چیزی جز همین نیست؟
برای یکی، صبح‌ها زودتر پیر می‌شوند و شب‌ها بوی گرسنگی می‌دهند؛ ثانیه‌ها برایش سنگین‌اند، هر روزش به‌اندازه‌ی سالی می‌گذرد.
و برای دیگری، روزها سبک‌اند، پر از خنده و آرامش؛ بی‌آن‌که بداند، عمرش مثل برق گذشته.

همه در یک زمین زندگی می‌کنیم، ولی هرکدام در ساعت خود اسیر مانده‌ایم.
یکی در گرانش فقر خم شده، دیگری در سرعت ثروت، بی‌وزن می‌گذرد.

نسبیت زمان، فراتر از فیزیک است؛ این قانون، در نبض قلب انسان‌ها هم جاریست.
در اشک‌های کودکی که نان ندارد، و در خنده‌های مردی که حساب بانکیش هیچ‌گاه خالی نمی‌شود.

چه خوب می‌شد اگر آدم‌ها، به نسبی بودن زمان دیگری هم ایمان می‌آوردند؛ شاید آن‌گاه، عدالت، نه فقط در معادلات، که در زندگی جاری می‌شد.