«می‌روم، بی‌آنکه کسی بداند...\

«می‌روم، بی‌آنکه کسی بداند...\
بی‌آنکه خداحافظی کنم، بی‌آنکه کسی بفهمد چقدر دلم از ماندن گرفته است. خسته‌ام از بودن در جمعی که میان تمام آدم‌هایش، باز هم احساس تنهایی می‌کنم. از لبخندهایی که می‌زنم تا کسی نفهمد چقدر درونم سکوت کرده‌ام. شاید نبودنم حتی به چشم نیاید، شاید جای خالی‌ام را هیچ‌کس احساس نکند؛ اما اشکالی ندارد... من مدت‌هاست در این جمع حضور ندارم، فقط جسمم هنوز اینجاست. این بار می‌روم، آرام و بی‌صدا؛ درست مثل کسی که هیچ‌وقت جایی برای ماندن نداشته است.»
«شاید وقتش رسیده کمی از همه‌چیز فاصله بگیرم... از آدم‌ها، از خاطره‌ها و از جمع‌هایی که دیگر در آن‌ها احساس تعلق نمی‌کنم. اگر کم‌رنگ شدم، به دل نگیرید؛ فقط گاهی سکوت، تنها راه آرام شدن است. مراقب خودتان باشید... خداحافظ.»