یک دوره‌ای در دانشگاه اقتصاد درس می‌دادم،

یک دوره‌ای در دانشگاه اقتصاد درس می‌دادم،
همیشه مباحث معیشتی و اقتصادی از موضوعات داغ کلاسم بود.
یک روز که بحث فرهنگ و اقتصاد شد رو کردم به دانشجویان و پرسیدم:

+به نظر شما اولین کشوری که نرخ خودکشی رو در دنیا داره چه کشوریه،
قریب به اتفاق دانشجویان گفتند ایران.
+اولین کشوری که نرخ تجاوزات جنسی رو داره چه کشوریه،
باز عده بیشتری از دانشجویان گفتند ایران
+سرقت و دزدی؟
باز هم پاسخ دادند احتمالاً ایران!
+اسید پاشی؟
گفتند ایران

در مقابل دانشجویان لپ تاپ را باز کردم و صفحه اینترنت را روی پروژکتور انداختم،
تک تک آمارها را سرچ کردم و از منابع آماری بین المللی واقعیت‌ را به آنها نشان دادم.
در همه رتبه بندی‌ها ایران حتی جزو ۵۰ یا ۷۰ یا ۱۰۰ کشور اول هم نبود!
همه شوکه شده بودند و شاید از اینکه انقدر خود بدبخت پندار هستند تعجب کرده بودند!
اولین واکنش این بود که این آمار را حاشا کنند ولی نمی‌توانستند چون آمار داخلی نبود و مربوط به موسسات خارجی می‌شد.

نکته‌ای را به آنها گفتم که لازم می‌دانم اینجا هم بیان کنم:
وقتی آنقدر کشور امنی داریم که سرقت طلای یک پیرزن برای چندین روز به صدر اخبار تبدیل می‌شود، و آنگاه ما خود را ناام‌ترین کشور دنیا می‌پنداریم یعنی اختیار افکار عمومی به دست فضای رسانه‌‌ای و سکوهای اجتماعی مسموم دشمن است!

🖋امیرحسین آقاپور