در وصف تو گفتم همـه شـعری و ندیدی

در وصف تو گفتم همـه شـعری و ندیدی
از هــجر  تو  نـالــیدم و  امـا  نـشــنیدی

از چــشم  خُــمارت  بِـسُرایم  که شـایـد
این بـار  ببـینی ، خـدا را  تو چـه دیدی

گـفتی که به عهد تو  وفا نیست دریـغا
جز مهر و وفا از منِ غم دیده چه دیدی

من غُصه و غم های تو بر جان خـریدم
تو جـان و  تنم  را پرِ  کـاهـی نخریـدی

از درد غـمت  در دل زارم خبرت نیست
چون هرگز از این درد وغمی را نکشیدی

من غیرِ تـو دلـداده  نــبودم   ولـــی تو 
چـون آهـوی رم کرده  پیِ غیـر دویدی

گـر بـال و پَـرت  نبوده  تـا پَر بِگُـشایی
امـا ز  بَـرَم  بـی پَر و  بی بـال پـریـدی

دل دادم  و بُــردی تو به  امید وصـالت
افـسوس به هنگام  وصــال دل بـریدی

نـاکـامـیِ  ایـام  نهـــادی  بــه  دل مــن
بر کام دلت بی غـم و آسـوده رسیــدی

پُـشتم  نَـخَـمید از  غـم  ایـام  زمـانــه
پُشتی که به آسانی در این درد خمـیدی

این شعر ثـمین اسـت غنـیمت بشمارش
از نرگس چشـمیست که میداد نـویـدی

نفـرین خـدا بر تو شَـوَد چشـم که  آخر
دل خـون شد و دیگر به جمالش ندمیدی...!