یادِچشمت به دلم آمد و درگیرم ڪرد

یادِچشمت به دلم آمد و درگیرم ڪرد
رشتهء طُرّهء تو بسته به زنجیرم ڪرد

رنگِ چشمانِ خُمارت دل و دینم را بُرد
تابِ مژگانِ بلندت ز جهان سیرم کرد

گرچه با برقِ نگاهت به دلم جان دادی
تیغِ ابرویِ ڪجَت ڪشتهء شمشیرم ڪرد

من به درگاهِ خدایم چه گناهی کردم
که تو و عشق تو را طالع و تقدیرم ڪرد

دلِ بی صبر و قرارم به درونِ سینه
همچو مرغی ز قفس پر زد و دلگیرم ڪرد

نازنین! ڪم گله از پیریِ این عاشق ڪن
غمِ دوری ز نگاهِ تو مرا پیـــــرم ڪرد...