می‌گردد، در بیابانِ بی‌پایانِ خیال.

می‌گردد، در بیابانِ بی‌پایانِ خیال.
می‌خواند، نامِ او را در میانِ سکوت.
می‌افتد بر خاکِ بی‌رحمِ دوری؛
مجنون است دگر...!