نان را از من بگیر ،

نان را از من بگیر ،
اگر می خواهی ،
هوا را از من بگیر ،
اما
خنده ات را نه.

عشق من
خنده تو در تاریک ترین لحظه ها می شکفد.
بخند بر شب بر روز ،
بر ماه ،
بخند بر پیچاپیچ خیابان های جزیره ،
بر این پسر بچه کمرو
که دوستت دارد ،
اما آنگاه که چشم میگشایم و میبندم ،
آنگاه که پاهایم می روند و باز می گردند ،
نان را ، 
هوا را ،
روشنی را ، 
بهار را ،
از من بگیر
اما
خنده ات را هرگز
تا چشم از دنیا نبندم ...