^فیک جونگکوک^(پارت۳۱)
_____________
وقتی بالاخره یه توافق کوچیک بینمون شکل گرفت، جونگکوک یهو غیبش زد.
حس کردم رفته بخوابه...یا شایدم فقط خواسته از این موقعیت یکم فاصله بگیره.
راستش رو بخواین، یه لحظه خیال راحت شدن به خودم دادم. شروع کردم به شستن ظرفهای کثیف، یکییکی. اولی، دومی، سومی…
تا وقتی چهارمی رو توی دستم گرفتم،
همون موقع، یه لمس کوچیک که لحظهای به قوس کمرم برخورد کرد، حواسم رو کاملا پرت کرد. یه هینی کشیدم و نفسم تو سینم گیر کرد.
"نمیخواد انجامش بدی!"
وقتی نگاهش کردم، فهمیدم که لباسهای رسمیش رو عوض کرده؛ یه تیشرت سفید که انگار تنش گشاد بود و نوشتهٔمشکیرنگ«CK»روی تیشرتش نقش بسته بود.
یه شلوارک مشکی که تا بالای زانوهاش بالا اومده بود.
توی اون لباسها، یه جور سادگی و راحتی بود که باعث میشد یه لحظه احساس کنم خیلی بهش نزدیکترم. شیر آب رو بستم و بشقاب رو توی سینک گذاشتم.
"جو وون چندوقته اینجا نیست. پس من باید انجام بدم."
همین که اسم جو وون رو از زبون خودم شنیدم، یه دلتنگی شیرین و یکم غم توی سینم پیچید.
آه! جو وون… چقدر دلم براش تنگ شده، حتی با اینکه اولین روزیه که نمیبینمش. بدون اون، اینجا یه جورایی احساس غریبی میکنم.
جونگکوک نزدیکتر شد و من سعی کردم نگاهم رو از پاهای برهنهش بگیرم و بهجاش گوشه لبم رو ناخودآگاه گاز گرفتم. یه حس عجیبی داشتم...هم از حضورش، هم از حرفش، هم از این موقعیت غیرمنتظره.
درست کنارم ایستاد و آروم زمزمه کرد:
"شام با تو بود،ظرفا با من!"
یه لبخند زدم که حس کردم از دیدنش لجش گرفت.
"اگه میدونستم پدرت بیاد اینجا رفتارت بهتر میشه، زودتر دست بهکار میشدم و دعوتش میکردم."
این حرف رو زدم تا شاید کمی از این تنش کم کنم، ولی بیشتر شبیه یه شوخی تلخ بود که خودم رو سرگرم کنم.
بدون اینکه حتی ذرهای توجه به حرفم نشون بده، بشقابی که توی سینک رها کرده بودم رو برداشت و شروع به شستنش کرد. با این کارش، یه جورایی حس کردم تنها نیستم، ولی در عین حال، یه جدیت و سردی توی رفتارش بود که نمیذاشت راحت باشم. به سمت سینک برگشتم و دوباره شروع کردم به شستن ظرفها، یکییکی کفمالی کردم.
_____
ادامه دارد...
وقتی بالاخره یه توافق کوچیک بینمون شکل گرفت، جونگکوک یهو غیبش زد.
حس کردم رفته بخوابه...یا شایدم فقط خواسته از این موقعیت یکم فاصله بگیره.
راستش رو بخواین، یه لحظه خیال راحت شدن به خودم دادم. شروع کردم به شستن ظرفهای کثیف، یکییکی. اولی، دومی، سومی…
تا وقتی چهارمی رو توی دستم گرفتم،
همون موقع، یه لمس کوچیک که لحظهای به قوس کمرم برخورد کرد، حواسم رو کاملا پرت کرد. یه هینی کشیدم و نفسم تو سینم گیر کرد.
"نمیخواد انجامش بدی!"
وقتی نگاهش کردم، فهمیدم که لباسهای رسمیش رو عوض کرده؛ یه تیشرت سفید که انگار تنش گشاد بود و نوشتهٔمشکیرنگ«CK»روی تیشرتش نقش بسته بود.
یه شلوارک مشکی که تا بالای زانوهاش بالا اومده بود.
توی اون لباسها، یه جور سادگی و راحتی بود که باعث میشد یه لحظه احساس کنم خیلی بهش نزدیکترم. شیر آب رو بستم و بشقاب رو توی سینک گذاشتم.
"جو وون چندوقته اینجا نیست. پس من باید انجام بدم."
همین که اسم جو وون رو از زبون خودم شنیدم، یه دلتنگی شیرین و یکم غم توی سینم پیچید.
آه! جو وون… چقدر دلم براش تنگ شده، حتی با اینکه اولین روزیه که نمیبینمش. بدون اون، اینجا یه جورایی احساس غریبی میکنم.
جونگکوک نزدیکتر شد و من سعی کردم نگاهم رو از پاهای برهنهش بگیرم و بهجاش گوشه لبم رو ناخودآگاه گاز گرفتم. یه حس عجیبی داشتم...هم از حضورش، هم از حرفش، هم از این موقعیت غیرمنتظره.
درست کنارم ایستاد و آروم زمزمه کرد:
"شام با تو بود،ظرفا با من!"
یه لبخند زدم که حس کردم از دیدنش لجش گرفت.
"اگه میدونستم پدرت بیاد اینجا رفتارت بهتر میشه، زودتر دست بهکار میشدم و دعوتش میکردم."
این حرف رو زدم تا شاید کمی از این تنش کم کنم، ولی بیشتر شبیه یه شوخی تلخ بود که خودم رو سرگرم کنم.
بدون اینکه حتی ذرهای توجه به حرفم نشون بده، بشقابی که توی سینک رها کرده بودم رو برداشت و شروع به شستنش کرد. با این کارش، یه جورایی حس کردم تنها نیستم، ولی در عین حال، یه جدیت و سردی توی رفتارش بود که نمیذاشت راحت باشم. به سمت سینک برگشتم و دوباره شروع کردم به شستن ظرفها، یکییکی کفمالی کردم.
_____
ادامه دارد...
- ۵.۶k
- ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط