.

.
بیا تا حواس زمین پرت بهار است برای چند ساعتی زندگی را قرض بگیریم؛ درِ خانه اردیبهشت را بزنیم و هم‌بازی باد و شکوفه‌ها شویم؛ به پچ پچ پرندگان با هم گوش بسپاریم و راز این زیبایی را از اردیبهشت بپرسیم، مزه باران را روی گلبرگ گل بچشیم و کمی از عطر ریحان و بابونه را بدزدیم و در جیبمان پنهان کنیم؛ میان گیس‌های بافته شده‌مان شکوفه بکاریم و جرعه ای از صبر پنجره را برای خستگی‌های‌مان قرض بگیریم؛ عکس آسمان را در دستانمان قاب کنیم و خورشید را به چشمانمان بیاویزیم‌...
بیا زندگی را قلقلک دهیم تا صدای خنده اش لحظه‌هایمان را پرکند؛ تا مزه واقعی گوجه سبز در جانمان رخنه کند و خنکی فالوده در مولکول‌هایمان ذخیره شود؛ تا گذر زمان یادمان رود و خودمان را به یاد آوریم...
.
_ناهید آقاطبا