در اتاقی که به اندازه ی یک تنهایی ست

در اتاقی که به اندازه ی یک تنهایی ست
دلِ من
که به اندازه ی یک عشق ست
به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد
به زوالِ زیبای گل ها در گلدان
به نهالی که تو در باغچه ی خانه مان کاشتی
و به آوازِ قناری ها
که به اندازه ی یک پنجره می خوانند.

_فروغ فرخ زاد_