༺⃟•‌ུྃ

༺⃟•‌ུྃ
این روزها بدجور هوای یک جای دنج به سرم زده،
جایی شبیه خانه مادربزرگ که صبحش بوی سادگی می‌دهد و شب بساط آواز جیرجیرک‌ها میان حیاطش پهن است،
می‌شود کنار حوض نشست و با عطر گل‌های گلدان لب پریده شمعدانی‌اش مست شد،
می‌شود روی تخت چوبی‌ کهنه‌اش لم داد و با صدای قارقار خش‌دار و جانانه کلاغِ بی‌پروای روی درخت عشق کرد ...
می‌شود ساعت‌ها نشست و زندگی مورچه‌های سرخوشِ توی باغچه را تماشا کرد
می‌شود کودکانه شاد بود
می‌شود نفس کشید ...
من برای دل‌خوشی‌ام نه ثروت می‌خواهم نه عشق،
من با همین چیزهای ساده خوشبختم ...