یک پلک سرمه ریخت که بی دل کند مرا

یک پلک سرمه ریخت که بی دل کند مرا
گیسو قصیده کرد که خاقانی ام کند
دستم چقدر مانده به گلهای دامنت ؟
دستم چقدر مانده خراسانی ام کند ؟
می ترسم آنکه خانه به دوش همیشگی !
گلشهر گونه های تو افغانی ام کند
در چترهای بسته هوا آفتابی است
بگذار چتر باز تو بارانی ام کند
چون بادهای آخر پاییز خسته ام
ای کاش دکمه های تو زندانی ام کند
این اشک ها به کشف نمک ختم می شوند
این گریه می رود که چراغانی ام کند
دیدگاه ها (۱)

کپی از عکس شخصی خودم ممنوع 🌱عزیزم.نمی دانم چند پاراگراف دیگر...

خط‌های خاکستری روی نیمکتشخصیت‌ها:جونگ‌کوک (۱۷ ساله): دونده‌ی...

آفتابِ عالم آرا آفتابی می‌کندبا اشعه رنگِ دلها را شهابی می‌ک...

آفتابِ عالم آرا آفتابی می‌کندبا #اشعه رنگِ دلها را شهابی می‌...

عجیب نیست جهان را تنت به باد دهدتمام دین مرا دامنت به باد ده...

آفتابِ عالم آرا آفتابی می‌کندبا اشعه رنگِ دلها را شهابی می‌ک...

"قصیده یک بهاری تنها برای بانوی اسفند"عقربه های کاغذیدایره س...

تنهانشسته ام به افق تکراری خیره مانده ام خاطرات دورآرام آرام...

تو فکر میکنی از من دوری 😭 😭 😭 😭 ....تو فکر میکنی از من دوری ...

پارت ششم ( اخر )تهیونگ کنارش نشسته بود، با چشمانی سرخ و بی‌خ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط