پارت ۳
چند پارتی جیمین
وقتی برات قلدری میکرد اما ...
---
یک هفته بعد، حیاط مدرسه
بعد از اون بوسه توی راهرو، جیمین دیگه اذیتم نمیکرد. نه اینکه نادیدم بگیره، نه... دقیقاً برعکس. هر جا میرفتم، سایهش رو پشتم حس میکردم. توی راهرو که رد میشدم، دیگه پاش رو دراز نمیکرد، ولی یواشکی دنبال میکرد تا برسم به کلاس. توی ناهارخوری دیگه ظرفم رو نمیریخت، ولی همیشه یه میز اونورتر مینشست و چشم ازم برنمیداشت.
و بدتر از همه، دیگه نمیومد اذیتم کنه. نمیومد زیر گوشم زمزمه کنه. انگار اون روز، اون بوسه، همه چیز رو تغییر داده بود و خودش هم نمیدونست با این تغییر چی کار کنه.
چهارشنبه بود. معلم ریاضی اعلام کرد که پروژهٔ گروهی داریم و من، جیمین، و یه دختر دیگه به اسم مینجی باید با هم کار کنیم.
دلم ریخت کفش.
توی کتابخونه، کنار هم نشسته بودیم. مینجی کلی حرف میزد و برنامه میریخت، ولی من و جیمین هیچکدوم حرفی نمیزدیم. من از خجالت، اون از چیز دیگهای. هر چند دقیقه یه بار نگاهم میکرد، و هر بار که نگاهم به نگاهش میخورد، سریع برمیگردوند.
«خب پس من فردا میام خونهٔ شما تا با هم کار کنیم،» مینجی گفت و بلند شد. «شما دو تا هم هماهنگ بشین، باشه؟»
رفت. کتابخونه خلوت شد. من داشتم کتابمو جمع میکردم که دست جیمین اومد روی دستم.
«بمون.»
صداش آروم بود. نه اون صدای شیطونی که بهش عادت کرده بودم، نه اون صدای سردی که اون روز تو راهرو داشت. چیز بینابینی. مردد.
«چی شده؟» گفتم، دستم رو نکشیدم.
«چرا اینقدر راحت بوسیدمت؟» پرسید، چشماش رو زمین دوخته بود. «چرا هیچی نگفتی؟ چرا به مدیر نگفتی؟ چرا ازم فرار نکردی؟»
دستم رو زیر دستش چرخوندم و انگشتاش رو گرفتم. تازه داشتم میفهمیدم که این پسر، با اون همه زورگویی، الان ترسیده. ترسیده از احساسش. ترسیده از من.
«چون،» گفتم آروم، «تو اون روز که اون سه تا پسر من رو گیر انداختن، اومدی نجاتم دادی. چون وقتی بوسیدیم، دستت میلرزید. چون اگه واقعاً بد بودی، نمیومدی هر روز دنبالم که بدونم کجام.»
جیمین نگاه کرد بالا. چشمهاش برق زد. یه لحظه فکر کردم گریه میکنه، ولی لبخند زد. اون لبخند واقعی، نه تمسخرآمیز. لبخندی که هیچکس توی مدرسه ندیده بودش.
«نفهمیدم چرا انقدر به فکرتم،» گفت. «از همون روز اول، وقتی افتادی و کتابات پخش شدن، یه چیزی تو دلم شکست. فکر کردم اگه اذیتت کنم، از فکرم میری. ولی هر روز بیشتر شد. نمیتونم نخوامت، ولی بلد نیستم چجوری جز زورگویی نشونت بدم.»
دستم رو ول کرد و دستش رو گذاشت رو گونهام. انگشتاش سرد بودن، ولی لمسش گرم بود.
«یادم بده،» زمزمه کرد. «یادم بده چجوری دوست داشته باشم.»
و این بار، من بودم که جلو رفتم. لبام رو به لباش فشار دادم.
بوسهٔ دوم آرومتر از اول بود. میچشیدیمش. لبای جیمین نرم و گرم بود، و این بار دستاش رفت پشت گردنم و من رو به خودش کشید. عمیقتر شد. کمکم دیگه ترسی توش نبود، فقط عطش. عطش برای نزدیکتر شدن.
وقتی از هم جدا شدیم، پیشونیش رو گذاشت رو شونم و نفس عمیقی کشید.
«منو ببخش،» گفت. «برای همهٔ اون کارایی که کردم. برای ترسوندنت، برای گریهنداختنت...»
«بخشیدمت،» گفتم، دستم رو کشیدم توی موهاش. «اگه اون کارا رو نمیکردی، شاید هیچوقت نمیفهمیدم که پشت اون لبخند شیطونی، یه پسر ترسیده قایم شده.»
جیمین خندید. این بار با صدا. گرم و شیرین.
«از فردا،» گفت و سرم رو بلند کرد تا توی چشمام نگاه کنه، «دیگه باهات بد نیستم. ولی یه شرط دارم.»
«چی؟»
«هیچکس جز من حق نداره بهت نگاه کنه. هیچکس جز من حق نداره بهت دست بزنه. هیچکس. فهمیدی؟»
لبخند زدم. همون لبخند شیطونی رو توی چشماش میدیدم، ولی این بار پر از عشق بود.
«فهمیدم، قولدریِ سابق.»
جیمین غرید و من رو بغل کرد. توی کتابخونهٔ خلوت، توی اون بعدازظهر پاییزی، فهمیدم که عشق گاهی از زورگویی شروع میشه، ولی اگه راست باشه، راه خودش رو پیدا میکنه.
---
ادامه داره...
زیاد گزاشتم دیگه برا امشب بسه
اقا نمیتونم پارت اپ کنم الان چیکار کنم ؟؟؟؟؟
وقتی برات قلدری میکرد اما ...
---
یک هفته بعد، حیاط مدرسه
بعد از اون بوسه توی راهرو، جیمین دیگه اذیتم نمیکرد. نه اینکه نادیدم بگیره، نه... دقیقاً برعکس. هر جا میرفتم، سایهش رو پشتم حس میکردم. توی راهرو که رد میشدم، دیگه پاش رو دراز نمیکرد، ولی یواشکی دنبال میکرد تا برسم به کلاس. توی ناهارخوری دیگه ظرفم رو نمیریخت، ولی همیشه یه میز اونورتر مینشست و چشم ازم برنمیداشت.
و بدتر از همه، دیگه نمیومد اذیتم کنه. نمیومد زیر گوشم زمزمه کنه. انگار اون روز، اون بوسه، همه چیز رو تغییر داده بود و خودش هم نمیدونست با این تغییر چی کار کنه.
چهارشنبه بود. معلم ریاضی اعلام کرد که پروژهٔ گروهی داریم و من، جیمین، و یه دختر دیگه به اسم مینجی باید با هم کار کنیم.
دلم ریخت کفش.
توی کتابخونه، کنار هم نشسته بودیم. مینجی کلی حرف میزد و برنامه میریخت، ولی من و جیمین هیچکدوم حرفی نمیزدیم. من از خجالت، اون از چیز دیگهای. هر چند دقیقه یه بار نگاهم میکرد، و هر بار که نگاهم به نگاهش میخورد، سریع برمیگردوند.
«خب پس من فردا میام خونهٔ شما تا با هم کار کنیم،» مینجی گفت و بلند شد. «شما دو تا هم هماهنگ بشین، باشه؟»
رفت. کتابخونه خلوت شد. من داشتم کتابمو جمع میکردم که دست جیمین اومد روی دستم.
«بمون.»
صداش آروم بود. نه اون صدای شیطونی که بهش عادت کرده بودم، نه اون صدای سردی که اون روز تو راهرو داشت. چیز بینابینی. مردد.
«چی شده؟» گفتم، دستم رو نکشیدم.
«چرا اینقدر راحت بوسیدمت؟» پرسید، چشماش رو زمین دوخته بود. «چرا هیچی نگفتی؟ چرا به مدیر نگفتی؟ چرا ازم فرار نکردی؟»
دستم رو زیر دستش چرخوندم و انگشتاش رو گرفتم. تازه داشتم میفهمیدم که این پسر، با اون همه زورگویی، الان ترسیده. ترسیده از احساسش. ترسیده از من.
«چون،» گفتم آروم، «تو اون روز که اون سه تا پسر من رو گیر انداختن، اومدی نجاتم دادی. چون وقتی بوسیدیم، دستت میلرزید. چون اگه واقعاً بد بودی، نمیومدی هر روز دنبالم که بدونم کجام.»
جیمین نگاه کرد بالا. چشمهاش برق زد. یه لحظه فکر کردم گریه میکنه، ولی لبخند زد. اون لبخند واقعی، نه تمسخرآمیز. لبخندی که هیچکس توی مدرسه ندیده بودش.
«نفهمیدم چرا انقدر به فکرتم،» گفت. «از همون روز اول، وقتی افتادی و کتابات پخش شدن، یه چیزی تو دلم شکست. فکر کردم اگه اذیتت کنم، از فکرم میری. ولی هر روز بیشتر شد. نمیتونم نخوامت، ولی بلد نیستم چجوری جز زورگویی نشونت بدم.»
دستم رو ول کرد و دستش رو گذاشت رو گونهام. انگشتاش سرد بودن، ولی لمسش گرم بود.
«یادم بده،» زمزمه کرد. «یادم بده چجوری دوست داشته باشم.»
و این بار، من بودم که جلو رفتم. لبام رو به لباش فشار دادم.
بوسهٔ دوم آرومتر از اول بود. میچشیدیمش. لبای جیمین نرم و گرم بود، و این بار دستاش رفت پشت گردنم و من رو به خودش کشید. عمیقتر شد. کمکم دیگه ترسی توش نبود، فقط عطش. عطش برای نزدیکتر شدن.
وقتی از هم جدا شدیم، پیشونیش رو گذاشت رو شونم و نفس عمیقی کشید.
«منو ببخش،» گفت. «برای همهٔ اون کارایی که کردم. برای ترسوندنت، برای گریهنداختنت...»
«بخشیدمت،» گفتم، دستم رو کشیدم توی موهاش. «اگه اون کارا رو نمیکردی، شاید هیچوقت نمیفهمیدم که پشت اون لبخند شیطونی، یه پسر ترسیده قایم شده.»
جیمین خندید. این بار با صدا. گرم و شیرین.
«از فردا،» گفت و سرم رو بلند کرد تا توی چشمام نگاه کنه، «دیگه باهات بد نیستم. ولی یه شرط دارم.»
«چی؟»
«هیچکس جز من حق نداره بهت نگاه کنه. هیچکس جز من حق نداره بهت دست بزنه. هیچکس. فهمیدی؟»
لبخند زدم. همون لبخند شیطونی رو توی چشماش میدیدم، ولی این بار پر از عشق بود.
«فهمیدم، قولدریِ سابق.»
جیمین غرید و من رو بغل کرد. توی کتابخونهٔ خلوت، توی اون بعدازظهر پاییزی، فهمیدم که عشق گاهی از زورگویی شروع میشه، ولی اگه راست باشه، راه خودش رو پیدا میکنه.
---
ادامه داره...
زیاد گزاشتم دیگه برا امشب بسه
اقا نمیتونم پارت اپ کنم الان چیکار کنم ؟؟؟؟؟
- ۱۱.۳k
- ۰۹ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط