بیماری نسلِ ما خود آزاریه...

بیماری نسلِ ما خود آزاریه...
دوستش داریم
میدونیم دوستت دارم گفتن بهش تمومِ دردایِ نبودنشو تموم میکنه ولی بازم قورت میدیم حرفمونو و غرورُ انتخاب میکنیم...
دلتنگیم براش به جایِ گفتن لعنتی من دارم میمیرم از ندیدنت، از نداشتنت تو نزدیک ترین فاصله ی ممکن
میگیم چطوری؟؟ کم پیدایی این روزا...
دلمون ازش گرفته
عوضِ گِلگی عکس پروفایل عوض میکنیم و خودخوری میکنیم که چرا نمیاد حالِ منو خوب کنه...
یکی دیگرو کنارش میبینیم عوض اینکه بریم شاخ و شونه بکشیم بگیم فلانی !دستایِ تو مالِ منه؛چرا حقمو دادی به یکی دیگه
میگیم چه خوبید کنار هم...
دور میشیم ازش تا قدرمونو بدونه تا بفهمه تو دنیاش جامون خالیه و یه چیزی کمه
تا میفهمه که زندگیش بدجور بی معنیه بدونِ وجودمون دیگه نداریم حس قبلُ بهش،دیگه آرزومون نیست داشتنش...
ما خودآزاری داریم
دوستت دارم نمیگیم بعد میگیم چرا منو نمیخواد
نمیگیم بهش که زندگیمو خالی کردم که تو فقط بمونی برام ،به جاش میگیم خیلی بی معرفته...
ما خود آزاری داریم که تا دوستت دارمی رو که کلی وقت منتظرش بودیم به زبون میاره؛
یه دیوار میکشیم بینمون که قدش میرسه به آسمون...