دلگیر است

دلگیر است
هوایِ این روزهای ِمن
همچون هوای سرد پیچیده در اتاق ِمخوف
که خواب را از چشمانت می رباید
هوای این روزهای من
بوی نبودن دارد
و حس اندوه
که غبارش را روی نسیم ِصبح می پاشد
وآلوده می کند بسترِ صبح را
باز آرام می گریم
از نامهربانی
که چرا صبح ام این گونه شد آغاز
نه بالی برای پرواز
به آسمان خوشبختی
ونه پایی برای دویدن در این هستی...