گاهی آنقدر در روزمرگی غرق می شویم که فراموش مان می شود سا

گاهی آنقدر در روزمرگی غرق می شویم که فراموش مان می شود ساده ترین داشته های ما شاید آرزوی فرد دیگری باشد،
ما از امر و نهی پدر کلافه باشیم و دیگری در آرزوی شنیدن صدای پدرش،
ما از باب میل نبودن غذا به جان مادرمان غر بزنیم و دیگری در حسرت صدا کردن نامش و شنیدن جواب،
صدای زنگ تلفن از خواب بعد از ظهر بیدارمان کند و ما از بد خواب شدن بنالیم و دیگری تشنه ی شنیدن صدای آشنا از پشت گوشی تلفن است،
همیشه شاکی هستیم انگار...
از گرما می نالیم،
از سرما فرار می کنیم،
در جمع، از شلوغی کلافه می شویم و در خلوت، از تنهایی بغض می کنیم،
تمام هفته منتظر رسیدن روز تعطیل هستیم و آخر هفته هم بی حوصلگی مان را گردن غروب جمعه میاندازیم،
شاید بهتر باشد گاهی فکر کنیم تمام زندگی مان معجزه است،
همین که میخوابیم، بیدار می شویم، نفس می کشیم،
همین که خورشید طلوع می کند، مهتاب میتابد، باران بی منت می بارد و هنوز میشود کسی را به خنده آورد و خوشحالش كنيم جه مادر جه بدر و جه ديكران هنوز دير نشده بيدار شو .
تمام این ها بهانه ی ساده ای است برای یک لبخند